Użytkownicy Windows 7 Release Candidate mogą od kilku dni instalować testowe aktualizacje, są one jedynie testem mechanizmu aktualizacji i nie zmieniają niczego w systemie – ich instalacja jest opcjonalna. Co ważne, nie każdy użytkownik otrzymuje wszystkie aktualizacje – w moim przypadki 1 aktualizacja z 10 jakie zostały udostępnione.

Zapraszam do lektury mojego artykułu „Windows Virtual PC — nowa jakość wirtualizacji dla stacji roboczych„.

„Wydanie najnowszej wersji systemu klienckiego Windows 7 wprowadziło liczne nowości oraz pokazało nowe podejście do już znanych rozwiązań. Aplikacja Virtual PC, dostarczana dotychczas jako niezależny komponent, została przebudowana do formy aktualizacji systemu, czyli jego opcjonalnego komponentu – Windows Virtual PC (WVPC). Jest to następstwo coraz większej popularyzacji wirtualizacji oraz konieczności poszukiwania nowych rozwiązań zwiększających kompatybilność.„

Automatyczne publikowanie skrótów do aplikacji działających w Windows Virtual PC możliwe jest nie tylko dla Windows XP SP3 dostarczanego wraz z edycjami  Windows 7 Professional, Enterprise i Ultimate. Funkcjonalność ta może działać z powodzeniem na dowolnej maszynie wirtualnej Windows XP SP3, Windows Vista SP1 oraz Windows 7 pod warunkiem, że zostały zainstalowane komponenty integracyjne (integration components) oraz dodatek RAIL QFE. Gdy zostanie włączony tryb auto publish, każda instalowana w ramach maszyny wirtualnej aplikacja utworzy także swój skrót w menu start\wszystkie programy\Windows Virtual PC\<nazwa maszyny> Applications.

W przypadku aplikacji pozbawionych instalatora lub komponentów systemu takich jak Internet Explorer itp. konieczne będzie ręczne utworzenie skrótu. Folderem monitorowanym przez Auto Publish w poszukiwaniu nowych aplikacji jest „C:\Documents and Settings\All Users\Start Menu\Programs”, wystarczy stworzyć w nim skrót, a aplikacja zostanie automatycznie opublikowana.

Coraz częstsze przypadki wycieku danych na zewnętrznych nośnikach takich jak PenDrive spowodowały konieczność lepszego ich zabezpieczania, jednym z takich rozwiązań jest BitLocker to Go, aby skorzystać z jego funkcji kryptograficznych należy wybrać menu Bitlocker Drive Encrytpion w Control Panel, a następnie przy dysku który ma zostać zaszyfrowany wybrać opcję „Turn on BitLocker”.

Konieczne jest wybranie czy do uzyskania dostępu użytkownik będzie wykorzystywał hasło czy też kartę elektroniczną (smart card).

Odzyskanie danych w przypadku utraty karty elektronicznej lub hasła odbywa się na podstawie klucza odzyskiwania, który można zapisać do pliku lub wydrukować, środowiska firmowe mogą wykorzystać do odzyskiwania Active Directory jeśli będzie ono przechować klucz odzyskiwania.

Pozostaje już tylko potwierdzić chęć zaszyfrowania dysku…

Proces szyfrowania w zależności od wielkości dysku trwa od kilku minut do kilku godzin, w przypadku pendrive wielkości 4GB szyfrowanie trwało ok. 5min.

Po podłączeniu urządzenia zaszyfrowanego BitLocker to Go, pojawia się komunikat z żądaniem podania hasła, gdy zostanie podane poprawne hasło dalsza praca z urządzeniem odbywa się normalnie.

W przypadku utraty hasła można uzyskać tymczasowy dostęp do urządzenia  np. w celu zmiany hasła, odbywa się to poprzez wybór opcji „i forgot my password”, po czym pojawi się kolejne okno pozwalające na wybór metody odzyskiwania – warto zwrócić uwagę, że BitLocker to Go obsługuje wyłącznie wpisanie klucza odzyskiwania.

Poniższy screen przedstawia przykładowy plik zawierający klucz odzyskiwania oraz identyfikator takiego klucza.

Poprawna weryfikacja klucza odzyskiwania pozwala na uzyskanie tymczasowego dostępu do urządzenia.

Dalsze czynności związane są z konsolą zarządzania BitLocker to Go dla danego urządzenia, w przypadku dostępu w trybie odzyskiwania kolejnym krokiem może być np. zmiana hasła.

„Tuż przed wydaniem wersji Release Candidate Windows 7 sporo uwagi przyciągnęła nowa funkcjonalność „Windows XP Mode” (XPM) mająca wspomóc środowiska biznesowe w łatwiejszym wdrożeniu najnowszego systemu. Funkcjonalność ta umożliwia przeniesienie niekompatybilnych aplikacji do wirtualnej maszyny (środowisko Windows XP SP3) i tym sposobem rozwiązać problemy z ich dostosowaniem do nowszej wersji systemu operacyjnego.”

Zapraszam do lektury mojego artykułu na temat Windows XP Mode na portalu WSS.pl – Windows XP Mode sposobem na kompatybilność w Windows 7. Jest to rozwinięcie tematu poruszonego przeze mnie w poprzednim wpisie.

Coraz częściej używana biometryka np. badanie linii papilarnych została wsparta przez Windows 7. Dotychczas do obsługi urządzeń (zewnętrznych lub tych zintegrowanych) konieczna była instalacja specjalnego oprogramowania, Windows 7 posiada własne rozwiązanie przeznaczone do pracy z urządzeniami biometrycznymi.

Dostęp do ustawień – rejestracji własnych odcisków i wykorzystania ich, jako alternatywnej metody logowania, jest dostępny zarówno z poziomu panelu sterownia w sekcji Biometric Devices lub z poziomu ustawień kont użytkowników.

Pierwszym krokiem do rejestracji swoich danych biometrycznych jest potwierdzenie uprawnień do tej czynności czyli, weryfikacja hasła użytkownika.

Po poprawnej weryfikacji dostępny jest panel, w którym należy wybrać palec do zeskanowania.

Do poprawnego odczytu danych o liniach papilarnych konieczne jest kilku krotne zeskanowanie tego samego palca.

Po zakończeniu procesu skanowania i zapisaniu danych można już cieszyć się logowaniem z użyciem czytnika linii papilarnych, bez wpisywania hasła (którym także można się wciąż zalogować).

W sieci można wyszukać wiele artykułów na temat instalacji systemów z USB (PenDrive)  jednak wiele z nich jest błędnych lub napisanych w skomplikowany sposób – poniżej znajdziecie krok po kroku jak wykonać taki bootowalny pendrive na przykładzie Windows 7 (metoda ta działa także z systemami Windows Vista oraz serwerowymi odpowiednikami Windows Server 2008 / 2008 R2).

Co potrzebujemy?

1. PenDrive minimum 4GB (może być większy).

2. Nośnik lub obraz ISO z danym systemem  (może być to także  folder z zawartością.

Krok po Kroku:

1. Montujemy obraz .iso w dowolnym przeznaczonym do tego programie, oraz podłączamy nasz pendrive.

2. Uruchamiamy linie poleceń (Command Prompt – cmd) jako administrator.

3. Wykonujemy następujące polecenia:

• diskpart
• list disk
• select disk 1 (1 – to numer dysku jaki otrzymał pendrive)
• clean
• create partition primary
• select partition 1
• active
• format fs=ntfs
• assign
• exit

4. Wprowadzamy informacje o BOOTMGR, poleceniami:

• h: (litera napędu z nośnikiem systemu)
• cd boot
• bootsect.exe /NT60 i: (litera przypisana docelowemu urządzeniu USB)

5. Kopiujemy zawartość nośnika z systemem do PenDrive.

GOTOWE !

Wraz z udostępnieniem wersji Release Candidate Windows 7 i Windows Server 2008R (dostępne już dzisiaj dla subskrybentów Technet oraz MSDN, a od 5 maja w ramach publicznych testów)  pojawiły się jeszcze dwie ciekawe pozycje:

Windows Virtual PC – czyli nowsza wersja Virtual PC rozszerzona o możliwość obsługi USB oraz pozwalająca na pracę w trybie XP (XP Mode) aplikacjom Windows 7.

XP Mode – tryb pracy aplikacji w Windows 7, aplikacja działa w ramach maszyny wirtualnej (Windows XP SP3) jest to działanie praktycznie nie zauważalne dla użytkownika, stworzone by rozwiązać problemy kompatybilności aplikacji biznesowych.

Warto także zawrócić uwagę na Hyper-V Server 2008 R2 (RC) czyli nową odsłonę darmowego hypervisora, oraz pojawienie się najnowszej wersji testowej Service Pack 2 dla systemu Windows Vista…

Zdalne zarządzanie rolami Windows Server z poziomu systemu klienckiego jest często wykorzystywaną i przydatną funkcją. Aby było to możliwe konieczne jest dodanie do systemu – w tym przypadku Windows 7, odpowiednich przystawek MMC.

Pierwszym krokiem jest pobranie „Remote Server Administration Tools for Windows 7„, oraz instalacja tego zestawu narzędzi oznaczonych w bazie wiedzy jako KB958830.

Gdy ten zestaw narzędzi został już zainstalowany, należy wybrać przystawki i dodać przystawki korzystając z opcji „Turn Windows features on or off”  (Control Panel -> Programs and Features).

W przykładzie dodana została przystawka dla Hyper-V (Hyper-V Manager), która od tego momentu jest dostępna z poziomu Administrative Tools lub w konsoli MMC jako przystawka.

Pracując z wieloma systemami czasami można utracić informacje zawarte w BCD (Boot Configuration Data) – ja miałem to szczęście podczas instalacji Windows 7. Jak poradzić sobie z tym problemem ? – stworzyć wpis od nowa.

Aby dodać/edytować wpisy BCD należy wykorzystać polecenie bcdedit z odpowiednimi parametrami.

1. Stworzyć nowy wpis (/create) i oznaczyć go etykietą (/d) oraz wskazać jego funkcje (/application osloader).

bcdedit /create /d “Windows Server 2008” /application osloader

2. Po wykonaniu powyższego polecenia wygenerowany zostanie identyfikator GUID np. {17f4317a-1fce-11de-b18f-cce145146ef6}. W dalszych polecenia należy zastąpić {GUID} wlasnym identyfikatorem.

3. Kolejne kroki to wskazanie partycji, na której znajduje się system oraz ścieżkę do pliku rozruchowego winload.exe

bcdedit /set {GUID} device partition=D:

bcdedit /set {GUID} osdevice partition=D:

bcdedit /set {GUID} path \Windows\System32\winload.exe

bcdedit /set {GUID} systemroot \Windows

4. Dodatkowo można ustawić kolejność wyświetlania nowo tworzonego wpisu (/displayorder) np. jako ostatni (/addlast)

bcdedit /displayorder {GUID} /addlast

Windows Server 2008 w wersji Core, bo jego głównie dotyczy konieczność skorzystania z slmgr.vbs czyli skrytpu pozwalającego na zarządzanie aktywacją oraz licencjami w systemie operacyjnym. Oczywiście te same komendy będą działać również z wersjami posiadającymi GUI. Poniższe polecenia działają w systemach Vista/7 oraz Server 2008/2008 R2.

Plik skrytpu można odnaleść w %windir%\System32\slmgr.vbs.

Przełączniki:

-ipk <klucz produktu> // (install product key) zmiana lub dodanie klucza produktu

-upk //(uninstall product key) usunięcie klucza produktu

-ato //(activate windows) aktywacja systemu

-xpr // (expiration) informacja o dacie wygaśnięcia licencji

-cpky // (clear product key) usuń kluczu produtku z rejestru

-dli <all/activation id> // (display license information) wyświetl informacje o licencji

-dlv <all/activation id> // wyświetl szczegółowe informacje o licencji

-ilc <plik licencji> // (install license) instalacja licencji z pliku

-rilc // (reinstall license) ponowna installacja licencji

-rearm // resetowanie licencji

-dti // wyświetlenia ID instalacji (do dalszej aktywacji telefonicznej)

-atp <numer potwierdzający> // aktywacja systemu z użyciem numeru potwierdzającego z aktywacji telefonicznej

Przykład użycia: slmgr -ato

Uwagi:

Zastosowanie polecenia slmgr -rearm pozwala na przedłużenie okresu ważności systemu bez jego aktywacji.

Windows 7 będący obecnie w wersji beta ma prawo do błędów, każda wersja poprawia stary błąd powodując nowy w czymś co działo w wersji starszej… o to kilka historii z życia błędów:

Indeks wydajności (Windows Experience Index):

wersje wcześniejsze niż 7057 dla systemów zainstalowanych w pliku .vhd wskazywały wydajność 3.0… błąd ten został naprawiony i wszystko działało dobrze, aż do wydania build 7068, w którym podczas określania indeksu wydajności występuje błąd ~”nie można sprawdzić wydajności dysku twardego gdy używany jest plik .vhd”.

Domyślne aplikacje:

Build 7057 ma ciekawą własność blokowania akcji: przypisz dany program jako domyślny dla rozszerzenia… Jeśli chcemy wykonać powiązanie z poziomu aplikacji – nie działa… jeśli zrobimy to z poziomu Open with i wybierzemy program jako domyślny dla danego rozszerzenia – nie działa… dopiero gdy uruchomimy program jako administrator, zaakceptujemy komunikat UAC powiązanie zostanie poprawnie zmodyfikowane/dodane.

Użytkownicy Windows 7 mogą dodawać do swojego konta informację o swojej tożsamości online, funkcja ta nosi nazwę Online ID i jest dostępna z poziomu zarządzania kontem użytkownika.

Jak to zrobić?

We właściwościach konta użytkownika należy wybrać opcję Link online ID’s.

Aby móc przechowywać swoją tożsamość online konieczne jest wcześniejsze zainstalowanie providera danej usługi w systemie – dodanie nowego providera odbywa się przez wybór Add an online ID provider.

Aktualnie dostępny jest tylko provider dla Windows Live, który należy pobrać ze strony i zainstalować.

Lista zainstalowanych providerów zaktualizuje się automatycznie po zakończeniu instalacji.

Dodanie nowej tożsamości online odbywa się poprzez wypełnienie odpowiedniego formularza, a następnie weryfikację poprawności wykonywaną online.

Wiele osób instalujących Windows 7 w różnych wersjach spotyka się z dodatkową – tworzoną automatycznie partycja o rozmiarze 200MB lub 100MB (build 7057). Partycja ta to nic innego jak WinRE (Windows Recovery Environment), zbliżona w swoim działaniu do dobrze znanych partycji recovery w systemach OEM dostarczanych razem ze sprzętem.

Jak to zdziała?

Partycja WinRE zawiera informacje niezbędne informacje naprawcze, takie jak: Startup Repair czy System Restore.

Partycja ta to chroniony obszar zarezerwowany przez system – operacje takie jak zmiana wielkości lub usunięcie partychu są nie możliwe.

Utworzona partycja (build 7057) ma rozmiar 100MB z czego zajętych jest jedynie 14MB.

Zawartość partycji Windows Recovery Environment będzie zwiększać swoją zajętość wraz ze zmianami w systemie. Początkowa zajętość (zaraz po utworzeniu) wynosząca 14MB zwiększa się do 28MB zaraz po instalacji systemu.

Dostęp do narzędzi uzyskuje się poprzez wejście w Advanced Boot Options (klawisz F8 podczas rozruchu systemu) i wybór opcji Repair Your Computer.

Kolejny krok to wybór narzędzi wspomagającego naprawę systemu.

Najważniejszą zmianą w stosunku do wcześniejszych wersji systemów Windows jest rozruch bezpośrednio z dysku, a nie z nośnika (jak było w przypadku Windows Vista).

Uwagi:

Partycja tworzy się automatycznie podczas instalacji Windows 7 na dysku, który nie został podzielony na partycje. Gdy zostanie utworzona partycja, użytkownik zostanie zapytany o zgodę na stworzenie takiej partycji.

Aby zapobiec tworzeniu partycji WinRE należy samodzielnie podzielić dysk na partycje i podczas pytania o zgodę na jej utworzenie odpowiedzieć negatywnie.

Private Character Editor umieszczony w Windows 7 umożliwia tworzenie własnych, nie standardowych symboli oraz przypisanie im kodu pod jakim będą występować.

Wystarczy określić kod symbolu …

… a następnie stworzyć symbol z użyciem podręcznego panelu.

Uwaga: zaciemnienie pola odbywa się poprzez wykonanie akcji lewym przyciskiem myszy, odbarwienie pola prawym przyciskiem myszy.

W najnowszej odsłonie Windows 7 udostępnione zostało narzędzie Math Input Panel pozwalające na ręczne wpisywanie cyfr i znaków matematycznych, które następnie są interpretowane. Znaki błędnie rozpoznane można zmieniać z użyciem listy wszystkich podobnych.

Kontynuacja postu: .vhd i Windows 7 / Windows Server 2008 R2

Windows 7 Build 7057 rozwiązuje problem błędnej oceny wydajności dysku twardego w Windows Experience Index.

Pisałem już o wielu możliwościach pracy z dyskami wirtualnymi .vhd, dzisiaj przyszła kolej na następną. Windows 7 pozwala na łatwe tworzenie i podłączanie dysków wirtualnych  z poziomu „Disk Management”.

Jak to zrobić?

Aby rozpocząć pracę z dyskami wirtualnymi wykorzystujemy menu kontekstowe narzędzia Disk Management.

Dostępne są dwie opcje związane z dyskami .vhd, można podłączyć już istniejący dysk lub stworzyć nowy. Podłączając istniejący dysk można oznaczyć go dodatkowo jako tylko do odczytu.

Tworząc nowy dysk można określić jego podstawowe parametry takie jak rodzaj dysku (Dynamiczny / Fixed Size (o stałym rozmiarze)) oraz rozmiar w jednostkach MB, GB, TB.

Zamontowany dysk wirtualny jest widoczny i konfigurowalny z poziomy systemu dokładnie tak samo jak fizyczny dysk twardy.

Oprócz standardowych opcji związanych z konfiguracją dysku twardego możliwe jest jego odpięcie.

Podczas odłączania dysku .vhd można także zdecydować o jego jednoczesnym usunięciu.

Windows 7 daje możliwość nagrywania obrazów w formacie .iso oraz .img na nośniki bez instalacji dodatkowego oprogramowania. W tym celu wystarczy zaznaczy plik obrazu i z menu kontekstowego wybrać opcję „Burn disc image”.

Pojawi się nowe okno pozwalające na prostą konfigurację nagrywania taką jak wybór napędu, który ma być wykorzystany.

Niestety liczba obsługiwanych formatów obrazów jest bardzo ograniczona.

Kolejną ciekawą opcją jest możliwość łatwiejszego rozmieszczania okien – szczególnie przydatna przy pracy np. z wieloma dokumentami. Dzięki niej można automatycznie zmienić rozmiar okna tak by była on równy połowie rozmiaru pulpitu.

Jak to zrobić?

By lepiej przedstawić działanie tej funkcji przyjmijmy, że aktualnie pracuje z dwoma dokumentami.

Przeciągam jedno z okien do boku pulpitu – tak by pojawiła się przeźroczysta ramka wielkości połowy pulpitu.

Gdy wykonam podobną operację z drugim oknem… otrzymuje dwa okna umieszczone obok siebie.

Uwagi:

Podobną operację można wykonać wykorzystując skróty klawiszowe:

Win + Strzałka w lewo - przypnij okno do lewej krawędzi ekranu.

Win + Strzałka w prawo - przypnij okno do prawej krawędzi ekranu.

Powtarzanie tych kombinacji powoduje przechodzenie okna pomiędzy pozycją np. umieszczone z lewej -> okno na środku ekranu -> umieszczone z prawej -> umieszczone z lewej.

W Windows 7 oprócz wielu nowych lub poprawionych mechanizmów można znaleźć również kilka przydatnych i rzadko opisywanych funkcji – pierwszą z nich jest przywoływanie okna wiersza poleceń z menu kontekstowego w dowolnej lokalizacji.

Jak to zrobić?

Wystarczy przytrzymać Shift i nacisnąć prawy przycisk myszy by w menu kontekstowy pojawiła się opcja „Open Command Window Here”, dzięki której otworzy się okno konsoli z ustawioną lokalizacją zgodną z miejscem wywołania (funkcjonalność  ta działa również z Windows Vista).

W poprzednim wpisie pisałem o najważniejszych moim zdaniem nowościach w Network Monitor 3.3, teraz przyszła kolej na dokładniejsze przyjrzenie się narzędziom eksperckim – NmSimpleSearch.

Aby zacząć pracę z narzędziami eksperckimi należy je zainstalować.

Po zakończeniu instalacji narzędzia są już dostępne z poziomu Network Monitor, jednak aby z nimi pracować konieczne jest zapisanie pliku z przechwyconymi informacjami i ponowne jego otworzenie z użyciem zapisanego wcześniej pliku.

Po uruchomieniu pojawia się właściwe okno narzędzia NmSimpleSearch.

Narzędzie eksperckie NmSimpleSearch pozwala na przeszukiwanie danych zebranych za pomocą Network Monitora, w poszukiwaniu takich informacji jak adresy e-mail, adresy www czy … numery kart kredytowych.

W zależności od wyboru generowany jest filtr według jakiego zostaną przeszukane pakiety np.

- Adresy stron www: http(s)?://([\w+?\.\w+])+([a-zA-Z0-9\~\!\@\#\$\%\^\&amp;\*\(\)_\-\=\+\\\/\?\.\:\;\'\,]*)?

- Numery kart kredytowych: (?:4[0-9]{12}(?:[0-9]{3})?|5[1-5][0-9]{14}|6(?:011|5[0-9][0-9])[0-9]{12}|3[47][0-9]{13}|3(?:0[0-5]|[68][0-9])[0-9]{11}|(?:2131|1800|35\d{3})\d{11})

Wyniki pracy NmSimpleSearch jest podgląd znalezionych zawartości:

Niedawno miała miejsce odsłona nowego Network Monitor w wersji 3.3 – Beta (można ją pobrać z wirtryny http://connect.microsoft.com). Najnowsza wersja tego narzędzia do przechwytywania ruchu sieciowego oprócz kompatybilności z nowymi systemami m.in. Windows 7, przynosi kilka przydatnych zmian:

Auto Scroll

Pojawiła się bardzo przydatna opcja – automatycznego przewijania listy przechwyconych pakietów.

Aliasy

Możliwe jest także nadawanie aliasów dla źródeł i celów ruchu…

Komentarze

Pojawiła się możliwość komentowania przechwyconych pakietów.

Uwaga !

Aby dodać komentarz konieczne jest wcześniejsze zapisanie pliku z danymi.

Narzędzia eksperckie

Najważniejszą nowością jest udostępnienie współpracy z narzędziami eksperckimi, które mogą dokonywać bezpośredniej analizy ruchu sieciowego przechwyconego za pomocą Network Monitor. Aktualnie dostępne jest tylko jedno takie narzędzie NmSimpleSearch pozwalające na przeszukiwanie przechwyconych informacji.

Nowością w Windows 7 jest narzędzie Problem Steps Recorder umożliwiające nagranie wszystkich akcji podjętych przez użytkownika. Z moich pierwszych doświadczeń wynika, że będzie to świetny pomocnik zarówno do zgłaszania błędów, jak również do tworzenie dokumentacji lub przewodników typu krok-po-kroku.

Aby zacząć pracę z tym narzędziem należy wpisać polecenie „psr” odnoszące się do wcześniej wspomnianego programu.

Okno samego narzędzie jest wyjątkowo proste i intuicyjne w obsłudze. Podstawowe funkcje to „Start Record” i „Stop Record” czyli rozpoczęcie lub zakończenie nagrywania kolejnych kroków – po zakończeniu pojawi się okno wyboru miejsca, w którym ma zostać zapisany wynikowy plik raportu w formacie .mht (MIME HTML). Opcja „Add Comment” pozwala użytkownikowi na dodanie własnego komentarza i zaznaczenie miejsca na ekranie którego ma on dotyczyć.

Poniżej widać przykładowy obraz wynikowy narzędzia PSR, z opisem akcji (u góry) oraz zakreślonym na zielono obszarem na jakim została podjęta akcja – w tym wypadku pulpit.

Kolejny przykład to podjecie akcji na przycisku co zostało także opisane i zaznaczone.

Poniżej znajduje się zrzut ekranu na którym użytkownik postanowił dodać swój komentarz. Zaznaczony na czerwono (zaznaczenie przez użytkownika) komunikat i komentarz przy opisie kroku.

Przykładowy raport wygenerowany przez Problem Step Recorder do pobrania TUTAJ.

We wcześniejszych postach wspominałem już jak instalować system na dyskach .vhd oraz jak konwertować pliki .wim do dysków wirtualnych z zainstalowanym już systemem. Pojawiło się także kilka pytań, najczęściej zadawanym było „jak dokonać wpisu w BCD by system uruchamiał się z pliku .vhd” – pora na odpowiedź.

BCD (Boot Configuration Data) czyli Dane Konfiguracji Rozruchu to zbiór parametrów konfiguracji rozruchu wprowadzone w systemach Vista i Windows Server 2008, kontynuowane do teraz (Wcześniej te informacje znajdowały się w pliku Boot.ini)… Dane te można modyfikować używając polecenia bcdedit (c:\windows\system32\bcdedit.exe), lub dokonywać niektórych konfiguracji (modyfikacja parametrów/usuwanie wpisów) z wykorzystaniem polecenia msconfig – zakładka Boot (C:\Windows\System32\msconfig.exe).

Jak dodać nowy wpis wskazujący plik .vhd?

bcdedit /copy {current} /d „<nazwa wyświetlania>

// powyższe polecenie zwróci informacje o wartości wpisu GUID.

// np. {b26c1fc3-f79a-11dd-985a-a71075ac7f6}

bcdedit /set {GUID} device vhd=[<litera dysku>:]\<ścieżka do pliku\plik.vhd>

// w miejsce {GUID} należy wpisać wartość z wyniku 1 polecenia.

bcdedit /set {GUID} osdevice vhd=[<litera dysku>:]\<ścieżka do pliku\plik.vhd>

// w miejsce {GUID} należy wpisać wartość z wyniku 1 polecenia.

Jak zweryfikować pojawienie się wpisu?

bcdedit /v

Uwagi:

- Plik musi istnieć przed stworzeniem wpisu.

- Konieczne jest uruchomienie konsoli jako administrator.

Praca z maszynami wirtualnymi Hyper-V jest stosunkowo prosta gdy zgrupowane są one na jednym serwerze fizycznym, jednak gdy ilość fizycznych maszyn wzrasta (a wraz z nimi maszyn wirtualnym) pojawia się problem – jak prościej zarządzać tymi środowiskami?

Możliwe sposoby podłączenia:

- Przystawka MMC – Hyper-V Manager (zarządzanie lokalne oraz podpięcie do zdalnego serwera)

- Remote Desktop – podłączenie bezpośrednio do VM (tylko praca w systemie maszyny wirtualnej)

- System Center Virtual Machine Manager 2008 (pełna obsługa środowiska na wielu serwerach)

- VMConnect.exe (podłączenie z konsolą)

Możliwości:

Hyper-V Manager to podstawowy interfejs pracy z maszynami wirtualnymi, jest on przystawką MMC pozwalającą na zarządzanie lokalnym serwerem z rolą Hyper-V jak i serwerami zdalnymi. Umożliwia pełną obslugę zarówno środowiska w maszynie wirtualnej, jak również zarządzanie ustawieniami i stanem maszyny wirtualnej.

Remote Desktop czyli podłączenie pulpitu zdalnego pozwala na podłączenie do zdalnego serwera i zarządzanie jego środowiskiem poprzez lokalny Hyper-V Manager z pełnymi jego możliwościami na tym serwerze. Inną metodą jest łączenie się Zdalnym Pulpitem z daną maszyną wirtualną, jednak nie pozwala to na konfigurację jej ustawień, tworzenie snapshotów etc. Rozwiązanie połączenia usługą terminalową jest często wykorzystywane by tworzyć skróty do konkretnej maszyny wirtualnej i tym samym przyśpieszyć zarządzanie nimi.

System Center Virtual Machine Manager 2008 to bardzo rozbudowane narzędzie do kompleksowej obsługi środowisk wirtualnych – współpracuje różnymi rozwiązaniami m.in. Virtual Server 2005, Hyper-V, VMWare ESX Server. Pozwala na pełną obsługę zarówno roli wirtualizacji, konfiguracji maszyny wirtualnej oraz systemu w VM. Jedyną „wadą” jest konieczność jego zakupu.

VMConnect.exe jest narzędziem wiersza poleceń pozwalającym na podłączenie się do maszyny wirtualnej podobnie jak w przypadku zdalnego pulpitu, z tą jednak różnicą iż uzyskuje się dostęp do konsoli maszyny wirtualnej. Dokładnie tego samego narzędzia używa przystawka MMC Hyper-V Manager do połączenia się z VM.

Jak sprawić by praca z VM była łatwiejsza?

Najlepszym wyborem byłoby użycie SCVMM 2008 (System Center Virtual Machine Manager 2008), jednak biorąc pod uwagę jego cenę oraz aspekty związane z jego wdrożeniem, pokaże łatwiejszą i w dodatku darmową metodę.

Skoro VMConnect.exe jest narzędziem wiersza poleceń i pozwala na podłączenie bezpośrednio do konsoli maszyny wirtualnej na dowolnym serwerze… można z jego użyciem tworzyć skróty do maszyn wirtualnych.

Składnia: vmconnect.exe <nazwa serwera> <nazwa maszyny wirtualnej>

Przykład: vmconnect.exe localhost SRV0_SSL_v1.3_04.03.2009

Uwagi: jeśli w nazwie maszyny wirtualnej występują spacje należy jej nazwę podac w następujący sposób „nazwa”

Tworzenie skrótu jest analogiczne do tworzenia nowego folderu z tą różnicą, że wybieramy opcję „Create Shortcut”,

następnie w polu „Type the location of the item:” należy podać następujący wpis:

„C:\Program Files\Hyper-V\vmconnect.exe” <nazwa serwera> <nazwa maszyny wirtualnej>

Wniosek:

Powyższe rozwiązanie pozwala na łatwe zarządzanie wieloma wirtualnymi maszynami z dowolnego komputera, dzięki wykorzystaniu skrótów nie trzeba wciąż powtarzać komendy. Minusem tego rozwiązania zapewne jest czas jaki trzeba poświęcić na przygotowanie wszystkich skrótów (szczególnie gdy w środowisku często zmieniają się maszyny lub ich lokalizacje na serwerach), jednak w przypadku większości systuacji ostatecznie usprawnia ono pracę z VM i oszczędza czas.

We wcześniejszym poście pisałem o nowej możliwości instalacji systemów z użyciem plików .vhd, dzisiaj przyszła kolej na usprawnienie tego procesu – zarówno dla maszyn wirtualnych jak i dla fizycznych instalacji.

Na witrynie MSDN pojawiło się narzędzie: „Windows Image to Virtual Hard Disk Converter„, dzięki jego zastosowaniu można utworzyć plik .vhd z zainstalowanym już systemem na podstawie pliku .wim – przy pierwszym jego uruchomieniu włączy się on w trybie OOBE (Out Of Box Experience). By jeszcze bardziej przyśpieszyć ten proces można skorzystać z pliku odpowiedzi utworzonego np. z użyciem AIK (Automated Installation Kit) lub OPE (OEM Pre-Installation Kit) – należy użyć najnowszych wersji tych narzędzi przeznaczonych dla Windows 7 (obecnie w wersjach Beta).

Wymogi:

System operacyjny:

Windows 7, Windows Server 2008 R2, Windows Server 2008 x64 (z Hyper-V)

Dodatkowe narzędzia:

Windows 7 Automated Installation Kit (Beta) lub OEM Pre-Installation Kit

Inne:

Nośnik Windows 7 lub Windows Server 2008 R2 (źródło pliku .wim)

Jak to zrobić?

Uruchomić konsolę Command Prompt w trybie Administratora i wykonać jedno z  poleceń:

1. Instalacja Windows 7 Ultimate Edition – nazwa pliku .vhd zostanie automatycznie wygenerowana
CSCRIPT WIM2VHD.WSF /WIM:G:\sources\install.wim /SKU:ULTIMATE

2.Instalacja Windows 7 Ultimate Edition - dodatkowo utworzony zostanie plik win7ultimate.vhd w podanej ścieżce
CSCRIPT WIM2VHD.WSF /WIM:G:\sources\install.wim /VHD:E:\win7ultimate.vhd

3. Instalacja Windows 7 Ultimate Edition – dodatkowo zostanie stworzony plik win7ultimate.vhd w podanej ścieżce, a także zostanie użyty plik unattend.xml z podanej ścieżki do wykonania konfiguracji systemu.
CSCRIPT WIM2VHD.WSF /WIM:G:\sources\install.wim /VHD:E:\win7ultimate.vhd /UNATTEND:D:\unattend.xml

Opis najważniejszych parametrów:

• /wim: wskazuje ścieżkę do pliku .wim
• /sku: określa wersję systemu jaka ma zostać zainstalowana
• /vhd: wskazuje ścieżkę w której ma zostać utworzony plik .vhd
• /size: określa rozmiar dysku w MB
• /disktype: określa typ dysku wirtualnego jaki zostanie stworzony  (Dynamic / Fixed)
• /unattend: wskazuje ścieżkę do pliku odpowiedzi
• /hyper-v: utworzenie dysku zgodnego z obsługa hyper-v (True / False)
• /passthru: wskazanie dysku fizycznego i ustawienie go jako aktywny (partycja musi być ustawiona jako active)
  

Przykład:

Uwagi:

Parametr SKU wskazuje na wersję systemu jaka ma zostać zainstalowana aby sprawdzić jakie wersje są dostępne w danym obrazie należy:

1. W konsoli Command Prompt przejść do folderu, w którym znajdują się pliki .wim

2. Wykonać polecenie: imagex /info install.wim

Kontynuacja tematu: Windows 7 pracujący na dysku .vhd

Coraz więcej mówi się o nowych systemach: Windows 7 i Windows Server 2008 R2, na moim blogu także przyszedł czas na pokazanie ich możliwości. Dzisiaj pierwsza część czyli możliwości użycia dysków .vhd (Virtual Hard Disk) do ich instalacji.

Wirtualne dyski czyli pliki o rozszerzeniu .vhd są doskonale znane z różnych mechanizmów wirtualizacji (np. Virtual PC, Hyper-V), w nadchodzących systemach można ich także użyć poza nimi. Jest to o tyle wygodne, że nie trzeba specjalnie przygotowywać partycji pod instalację nowego systemu, co w przypadku systemów, które nie osiągnęły RTM jest uciążliwe ale jednak tylko instalacja na fizycznej platformie sprzętowej pozwala na wykonanie pełnych testów i użycie wszystkich feature systemu.

Windows 7 i Windows Server 2008 R2 oferują możliwość instalacji nie tylko na partycji ale też na wcześniej podłączonym (lub stworzonym) wirtualnym dysku .vhd – co umożliwia narzędzie diskpart.

Jak to zrobić?

* – krok opcjonalny

1. Uruchamiamy instalację z płyty DVD

2. Będąc na ekranie wyboru ustawień językowych należy wejść do command prompt naciskając shift+f10

3. Uruchomić narzędzie partycjonowania dysku: diskpart

* – należy wykonać jedynie gdy na dysku nie zostały wcześniej utworzone partycje

4*. Wybrać dysk fizyczny poleceniem: select disk 0

5*. Utworzyć partycję: create partition primary size=<rozmiar>

np. create partition primary size=50000

6*. Sformatować partycję: format fs=ntfs quick

7*. Aktywować wolumen: active

8*. assign letter=C

9. Stworzyć nowy dysk .vhd poleceniem: create vdisk file=<ścieżka> type=<typ dysku> maximum=<rozmiar>

np. create vdisk file=c:\win7.vhd type=fixed maximum=30000

10. Wybrać dysk wirtualny poleceniem: select vdisk file=<ścieżka>

np. select vdisk file=c:\win7.vhd

11. Podłączyć wirtualny dysk poleceniem: attach vdisk

12. Zamknąć command prompt i kontynuować instalację

Wyjaśnienie:

W kroku 9 został utworzony dysk na partycji C, o nazwie pliku win7.vhd, dysk o stałym rozmiarze (plik zajmuje na dysku dokładnie tyle ile jego zdefiniowany rozmiar, nawet jeśli nie zawiera danych), o rozmiarze 30000MB.

Przykład:

Uwagi:

Podczas wyboru dysku wirtualnego w instalatorze może pokazać się ostrzeżenie (Windows cannot be installed to this disk), należy je zignorować

Wydajność rozwiązania:

Pierwszą informacją jaką można porównać to ocena „Windows Experience Index”, podczas użycia standardowego dysk wynosi ona 5.4, w przypadku .vhd = 3.0. Myślę, że jest to podobnie jak w przypadku ostrzeżenia podczas instalacji jedynie niedopracowany element, a nie rzeczywisty wskaźnik.

Niestety nie wykonałem jeszcze dokładnych pomiarów, z moich odczuć mogę jedynie powiedzieć iż system włącza i wyłącza się dłużej niż w przypadku normalnej instalacji – jednak praca z nim nie sprawia żadnych problemów i nie odczułem w tej kwestii spadku wydajności.

Wniosek:

Niezależnie czy instalacja z użyciem .vhd będzie tak samo wydajna jak normalna, jest to idealne rozwiązanie do testowania nowych rozwiązań, a w dalszej kolejności niezwykłe ułatwienie podczas pracy na wielu systemach np. Windows Client, Windows Server – już nie będzie konieczności tworzenia dedykowanych dla nich partycji, a jedynie oddzielne pliki .vhd. Dodatkowo można pokusić się o nową strategię backupu systemów wykorzystujących pliki .vhd…

Po serii różnych artykułów przyszedł czas na zmianę formy przekazu – zapraszam do poznania Windows Deployment Services w jego praktycznym działaniu.

Przedstawione zagadnienia:

• Konfiguracja WDS
• Instalacja systemu z użyciem WDS
• Zarządzanie obrazami
• Tworzenie Capture Image
• Przechwytywanie istniejących systemów przy użyciu Capture Image
• Transmisja w trybie Multicast

Webcast – Windows Deployment Services

Zapewne większość z was spotkała się w swojej pracy z potrzebą instalacji systemu na dużej ilości stacji… oczywiście użycie nośnika z systemem nie jest najlepszym pomysłem (chyba ze szukamy zajęcia) . Windows Server 2003 oferował funkcjonalność RIS pozwalającą na zdalna instalacje systemu na wielu stacjach roboczych, jednak był mało wydajny, a dodatkowo nie wspiera nowych systemów (Windows Vista oraz Windows Server 2008). Windows Server 2008 posiada rolę WDS, którą należy traktować jako następce starego mechanizmu, przynoszącą wiele usprawnień.

Windows Deployment Services, oprócz licznych usprawnień w jego obsłudze, pozwala na transmisje z wykorzystaniem multicast, czyli przesyłaniu do określonej liczby stacji tych samych danych w jednym momencie, a nie jak w przypadku zwykłego przesyłu, w którym każda stacja może zażądać dowolnego fragmentu danych.

O WDS napisano wiele artykułów i do ich lektury serdecznie zachęcam – dla tych osób, które wolą praktyczne podejście polecam testowanie lub śledzenia nowości w artykułach na stronach TechNet gdzie wkrótce powinien pojawić się mój artykuł omawiający krok-po-kroku obsługę WDS.

Jako ciekawostkę i według mnie istotną cechę WDS odróżniającą go od np. Symantec Ghost (który także może działać w trybie multicast) jest nie przerywanie transferu danych gdy jeden z klientów rozłączy się. Wiele produktów oferujących transfer z wykorzystaniem trybu multicast posiadało ten istotny mankament. WDS po zerwaniu połączenia z jednym klientem ignoruje go i przesyła dane do pozostałych…