Opublikowany na:

Windows XP Mode sposobem na kompatybilność w Windows 7

Tuż przed wydaniem wersji Release Candidate Windows 7 sporo uwagi przyciągnęła nowa funkcjonalność „Windows XP Mode” (XPM) mająca wspomóc środowiska biznesowe w łatwiejszym wdrożeniu najnowszego systemu. Funkcjonalność ta umożliwia przeniesienie niekompatybilnych aplikacji do wirtualnej maszyny (środowisko Windows XP SP3) i tym sposobem rozwiązać problemy z ich dostosowaniem do nowszej wersji systemu operacyjnego.

Przed przejściem do stricte technicznych zagadnień warto zwrócić uwagę na dostępność tego rozwiązania. Aby móc skorzystać z funkcji XPM konieczne jest posiadanie:

• Windows 7 Professional, Enterprise lub Ultimate
• Windows Virtual PC
• dodatek (wirtualna maszyna – Virtual Windows XP) dla Windows XP Mode
• procesor zgodny z Intel-VT lub AMD-V

Funkcjonalność XPM nie będzie dostarczana razem z systemem, a poprzez Windows Update. Warto pamiętać, że nie jest konieczne posiadanie odrębnej licencji na ten wirtualny system Windows XP.

Jak przygotować system?

W celu rozpoczęcia pracy z XPM konieczna jest instalacja Windows Virtual PC (KB958559), czyli najnowszej wersji (w tym momencie wyłącznie w wersji beta) produktu znanego wcześniej jako Virtual PC 2007.

Rys. 1 – Instalator Windows Virtual PC

Kolejny krok to instalacja maszyny wirtualnej z Windows XP – dostarczonej, jako dodatek – w wersji finalnej udostępniany za pośrednictwem Windows Update.

Rys.2 – Instalacja Virtual Windows XP

Po zakończeniu dostępne stają się 3 pliki:

• KEY.txt – zawierający klucz produktu,
• Virtual Windows XP.vhd – dysk wirtualny,
• VXPEULA.txt – licencja maszyny wirtualnej.

Uwaga: plik konfiguracyjny.vmcx (dawniej .vmc) znajduje się w folderze (C:\Program Files\Virtual Windows XP) Virtual Machines profilu użytkownika.

Rys. 3 – Zawartość folderu maszyny wirtualnej Virtual Windows XP

Pierwsze kroki z XPM

Gdy wszystkie wymagane komponenty zostały instalowane można rozpocząć konfigurację samej maszyny wirtualnej, która zostanie wykonana przy pierwszym uruchomieniu. Uruchomienie maszyny odbywa się poprzez Windows Virtual PC.

Rys. 4 – Uruchomienie Virtual Windows XP

Konfiguracja rozpoczyna się akceptacją umowy licencyjnej wirtualnego środowiska.

Rys. 5 – Umowa licencyjna wirtualnej maszyny

Kolejny etap to określenie hasła dla domyślnego użytkownika „user” będącego lokalnym użytkownikiem systemu Virtual Windows XP – to na koncie tego użytkownika będzie dalej pracował Windows XP Mode i będą uruchamiane aplikacje.

Rys. 6 – Konfiguracja konta użytkownika

Należy pamiętać, że maszyna wirtualna zawiera system operacyjny (Windows XP SP3), który tak jak fizyczny odpowiednik wymaga aktualizacji i dbałości o jego poprawny stan – czyli kolejnym krokiem jest podjęcie decyzji o włączeniu automatycznych aktualizacji.

Rys. 7 – Konfiguracja aktualizacji

Dalsza konfiguracja przebiegnie automatycznie i będzie zawierać następujące kroki:

• Start maszyny wirtualnej
• Przygotowanie Virtual Windows XP do pierwszego użycia
• Inicjalizacja maszyny wirtualnej
• Start systemu operacyjnego
• Włączenie dodatków integracji

Rys. 8 – Przygotowanie Virtual Windows XP do pierwszego użycia

Po zakończeniu powyższych konfiguracji maszyna jest gotowa do pracy, warto w tym momencie zwrócić uwagę na możliwość obsługi urządzeń USB – jest to nowość w Windows Virtual PC, a także na automatyczne mapowanie dysków hosta, dzięki komponentom integracyjnym. Informacje o jego poprzedniku można znaleźć w artykułach Roberta Stuczynskiego: Podstawy Virtual PC 2007 oraz Praca z programem Virtual PC 2007

Rys. 9 – Maszyna wirtualna Virtual Windows XP

Przyglądając ustawienia wirtualnego systemu warto zwrócić uwagę na funkcje, która umożliwia przekazywanie aplikacji z maszyny wirtualnej do systemu operacyjnego – Auto Publish. To dzięki niej możliwe jest odwołanie się bezpośrednio do aplikacji bez uruchamiania pełnego wirtualnego pulpitu. Biorąc pod uwagę zasoby, jakich używa Virtual Windows XP domyślnie jest to 256MB pamięci RAM oraz dysk wirtualny początkowo ok. 1,1GB (rozszerzany dynamicznie do 126GB).

Rys. 10 – Ustawienia maszyny wirtualnej

Aplikacje zdalne

W celu uruchomienia aplikacji, jako pracującej w trybie XPM należy zainstalować ją w maszynie wirtualnej – w tym przykładzie wykorzystany zostanie pakiet Microsoft Office 2003 Professional.

Rys.11 – Instalacja aplikacji dla trybu XPM

Po zakończeniu tego procesu aplikacja staje się dostępna w maszynie wirtualnej i po jej stronie należy wykonywać wszelkie dalsze konfiguracje. By skorzystać z tych aplikacji należy na systemie fizycznym Windows 7 odnaleźć „Virtual Windows XP Applications”, czyli folder zawierający skróty do aplikacji zainstalowanych na wirtualnej maszynie.

Rys. 12 – Zdalne aplikacje w systemie Windows 7

Uruchomienie zdalnej aplikacji powoduje rozruch maszyny z Virtual Windows XP (w tle), a następnie wyświetlenie okien wirtualnej aplikacji – jedyne dostrzegalne różnice w tak uruchomionej aplikacji to zmiana ścieżek do folderów (zgodnie z mapowaniem w Windows Virtual PC), brak ikon na pasku zadań (pojawia się jedynie ikona Windows Virtual PC), brak podglądu zawartości okna oraz dopisek „remote” podczas podglądania właściwości. Mimo braku integracji interfejsu graficznego aplikacji pozostałe funkcjonalności takie jak schowek i związane z nim opcje kopiuj/wklej działają poprawnie – wyjątkiem jest „drag and drop” którego wykonać nie można.

Rys. 13 – Wirtualna aplikacja

Podsumowanie

Idea Windows XP Mode jest bardzo ciekawa, jednak wymaga podobnie jak w innych aspektach wirtualizacji odpowiedniego podejścia podczas wdrażania rozwiązania i tworzenia zabezpieczeń. Pierwszym problemem, jaki należy rozwiązać wprowadzając tą funkcjonalność to centralizacja zarządzania – zostanie on rozwiązany przez MED-V (Microsoft Enterprise Desktop Virtualization), które w najnowszej wersji ma obsługiwać dystrybucję i obsługę Windows XP Mode. Należy także pamiętać o zbudowaniu odpowiednich zabezpieczeń dla wirtualnych systemów podobnie jak dotychczas dla systemów pracujących bezpośrednio na maszynie fizycznej. Najważniejszą zmianą w pracy z maszyną XPM jest jej okresowe działanie, co może utrudnić aktualizację – nie wyklucza to oczywiście zastosowania mechanizmów takich jak WSUS czy SCCM.