Nowa rodzina środowiska System Center wprowadza wiele nowych możliwości w tworzeniu i zarządzaniu prywatnymi chmurami. W ramach spotkania przedstawione zostaną nowe funkcjonalności System Center Virtual Machine Manager umożliwiające sprawniejsze tworzenie i wdrażanie środowisk biznesowych w ramach prywatnej chmury Hyper-V.

Zapraszam do obejrzenia nagrania z sesji którą miałem przyjemność prowadzić w ramach Akademii Private Cloud – Nowości w System Center Virtual Machine Manager 2012

Na stronach Microsoft Technet, ukazał się ostatni z zaplanowanej serii artykułów o Self-Service Portal 2.0 - w trzeciej już części przedstawione zostały zagadnienia „Udostępnianie zasobów wirtualnej infrastruktury dla jednostek biznesowych„.

„Rozpoczęcie pracy przez nową organizację odbywa się poprzez jej rejestrację na
portalu Self-Service Portal 2.0. Proces ten tworzy identyfikator danej jednostki
biznesowej i pozwala na przydział zasobów oraz określanie uprawnień użytkowników
w niej pracujących. Każda jednostka biznesowa może generować żądania przydziału
infrastruktury, którą można określić jako logiczny zbiór zasobów do tworzenia
wirtualnych środowisk. Dla każdej przypisanej użytkownikowi infrastruktury
tworzone są usługi dzielące zasoby pomiędzy zadaniami, jakie pełnić będą maszyny
wirtualne w nim pracujące. By umożliwić dokładniejsze określenie zadań
wirtualnych serwerów, każda usługa podlega podziałowi na role ściśle określające
przydział zasobów oraz pozwalające na jeszcze dokładniejsze planowanie rozwoju
środowiska.„

Ukazał się kolejny artykuł  „Wdrażanie i pierwsza konfiguracja Self-Service Portal 2.0” z cyklu omawiającego rozwiązanie SSP 2.0 będącego jednym z kluczowych komponentów prywatnej chmury – całość dostępna jest na stronach Bazy Wiedzy Technet.

„Self-Service Portal 2.0 (SSP 2.0) jako niezależny dodatek do System Center
Virtual Machine Manager 2008 R2 (VMM) jest jednym z komponentów niezbędnych do
budowy prywatnej chmury. W poprzedniej części przedstawiona została idea i
architektura tego rozwiązania, w niniejszym artykule zostanie omówiony proces
wdrożenia SSP2.0 w środowisku przedsiębiorstwa. Wymogiem podstawowym do
realizacji tego zadania jest posiadanie wirtualnej infrastruktury Hyper-V
nadzorowanej przez VMM.

Artykuł jest kolejnym z cyklu artykułów o zarządzaniu wieloma środowiskami
wirtualnych maszyn utrzymywanych w centrum danych. Dotychczas ukazało się:

• „Wprowadzenie do Self-Service Portal 2.0”, opisujące ogólną koncepcję i architekturę
  omawianego rozwiązania.

W kolejnych artykułach opisane zostaną procesy:

• Rejestracji jednostek biznesowych oraz podstaw zarządzania infrastrukturą w
  artykule „Udostępnianie zasobów wirtualnej infrastruktury dla jednostek
  biznesowych”.

Celem niniejszego artykułu jest:

• Przedstawienie zależności pomiędzy komponentami rozwiązań Hyper-V, System
  Center Virtual Machine Manager oraz Self-Service Portal 2.0;
• Omówienie procesu wdrożenia SSP 2.0 i jego wstępna konfiguracja.

Już za kilka dni rusza cykl szkoleń online prezentujących problematykę technologii Prywatnej Chmury – szczegółowa agenda znajduje się tutaj. Zapraszam także do zapoznania się z artykułami w centrum publikacji technicznych TechNet.

Poniżej informacja z portalu WSS.pl, a już teraz zapraszam do udziału!

„Cały cykl poprowadzą specjaliści w tej dziedzinie: Marek Pyka, Kamil Skalski i Joanna Subik. Znacie ich zapewne bardzo dobrze z portalu WSS.pl i Microsoft TechNet oraz społeczności offline.

Wszystkie spotkania odbędą się online (za pośrednictwem platformy Live Meeting) i będą całkowicie darmowe dla uczestników.
Cały cykl to następujące sesje (trwające przez całe lato i jeszcze trochę):

• Wprowadzenie do Private Cloud (28.06 19:00)
• Projektowanie infrastruktury PrivateCloud (12.07 19:00)
• Self Service Portal 2.0 – podstawa Private Cloud (26.07 19:00)
• Monitorowanie Private Cloud – SCOM (9.08 19:00)
• Automatyzacja zadań administracyjnych – System Center Opalis (23.08 19:00)
• Zarządzanie procesami biznesowymi w Private Cloud – System Center Service Manager (6.09 19:00)
• Nowosci w System Center Virtual Machine Manager 2012 (20.09 19:00)
• Dynamiczny provisioning infrastruktury PrivateCloud (4.10 19:00) „

Zakończyła się Poznańska edycja Akademii Private Cloud
realizowanej w ABC Data Centrum Edukacyjne, już jutro kolejne dwa spotkania tym
razem w Warszawie. Więcej informacji o warsztatach technicznych można uzyskać
na stronie Microsoft APC.

W czasie dwu dniowych warsztatów technicznych uczestnicy poznają różnice w SaaS, PaaS, IaaS oraz dowiedzą się jak integrować komponenty infrastruktury w celu utworzenia prywatnej chmury. Praktyczne ćwiczenia przedstawią zasady pracy z wysokodostępnymi clustrami Hyper-V, zarządzanie i monitorowanie z użyciem produktów System Center oraz automatyzację procesów z użyciem Opalis’a.

Do zobaczenia!

Już wkrótce odbędzie się kolejna edycja konferencji Microsoft Technology Summit. Podobnie jak w poprzednich latach 2008 i 2009, spotkacie mnie w strefie Ask The Expert. Pozostaje mi zaprosić Was do stanowiska ATE o wirtualizacji – do zobaczenia!

Właśnie został opublikowany mój najnowszy artykuł „Wirtualne pulpity, czyli zastosowanie konsolidacji i wirtualizacji prezentacji„.

„Wirtualizacja znajduje coraz szersze zastosowanie w wielu obszarach działania infrastruktury informatycznej przedsiębiorstw. Windows Server 2008 R2 wprowadza technologie znane dotychczas z produktów innych firm, zwiększając tym samym możliwości wykorzystania technologii wirtualizacyjnych. W niniejszym artykule przedstawione zostaną rozwiązania infrastruktury wirtualnych pulpitów Virtual Desktop Infrastructure.”

W Windows Server 2008 R2 wiele ról systemu posiada dodatkowy komponent Best Practices Analyzer, którego celem jest sprawdzenie czy konfiguracja spełnia zasady określone w najlepszych praktykach. Dzisiaj została wydany (w formie aktualizacji) BPA dla Hyper-V.

Analizie poddawany jest zarówno system operacyjny partycji Parent, konfiguracja maszyn wirtualnych pod kątem pracujących w nich systemów operacyjnych oraz sprzęt na jakim działa host.

Zakończyły się wszystkie etapy oceny egzaminów beta koniecznych do uzyskania tytułu MCITP: Virtualization Administrator 2008 potwierdzającego kompetencje z dziedziny wirtualizacji z użyciem produktów Microsoft.

Do uzyskania certyfikatu konieczne jest zdanie trzech egzaminów:

70-659 TS: Windows Server 2008 R2, Server Virtualization

70-669 TS: Windows Server 2008 R2, Desktop Virtualization

70-693 PRO: Windows Server 2008 R2, Virtualization Administrator

Kontynuując cykl odpowiedzi na Wasze pytania, dziś kolej na możliwe scenariusze użycia VDI i cechy poszczególnych rozwiązań.

„Jakie scenariusze użycia są możliwe dla rozwiązań VDI (Virtual Desktop Infrastructure)?”

Personal Virtual Desktops czyli własny wirtualny pulpit

- każdy użytkownik posiada własne, dedykowane środowiska pracy zlokalizowane na maszynie wirtualnej

- użytkownik łączy się zawsze do tego samego wirtualnego środowiska

- praca odbywa się w sposób zbliżony do tradycyjnego środowiska stacji roboczej

- zmiany i ustawienia personalne są zapamiętywane

Pooled Virtual Desktops czyli standaryzacja dla wszystkich

- środowisko składa się z wielu identycznie skonfigurowanych maszyn wirtualnych

- użytkownik łączy się do jednego z wielu środowisk wirtualnych

- po zakończeniu sesji zmiany wprowadzone przez użytkownika są wycofywane

- dane, z którymi pracuje użytkownik muszą zostać zapisane w innej lokalizacji

Ostatnio dostaje dużo pytań o działanie usługi wirtualizacji pulpitu oraz ich współpracy z maszynami wirtualnymi, w związku z tym postanowiłem przybliżyć Wam kilka zagadnień… Dzisiaj pierwsze z nich czyli co to jest VDI i jakie korzyści z wdrożenia przynosi.

„Do czego służy VDI i w jakim celu można je wykorzystać”

Infrastruktura wirtualnych pulpitów czyli VDI (Virtual Desktops Infrastructure) jest mechanizmem centralizacji składowania danych, wykonywania i uruchamiania pulpitów (środowisk pracy) użytkowników.

Rozwiązania w tej technologii obejmują współpracę hostów wirtualizacji (Hyper-V), na których zlokalizowane zostały maszyny wirtualne z usługami zdalnego pulpitu (Remote Desktop Services) pozwalającymi kontrolować wirtualne środowisko użytkownikowi.

Jako kluczowe cechy można określić:

- dostępność danych i aplikacji z dowolnego urządzenia

- zwiększenie bezpieczeństwa i kontroli nad środowiskiem pracy użytkowników

- centralizacja wdrażania i zarządzania aplikacjami użytkowników

- zapewnienie ciągłości pracy i zwiększenie dostępności środowiska użytkownika

- centralizacja i uproszczenie wykonywania strategii kopii zapasowych

Przed chwilą zakończyła się moja kolejna już sesja o wirtualizacji jaką prowadziłem dla VirtualStudy. Tym razem przedstawiłem rozwiązania „Innej strony wirtualizacji” czyli technologie wspomagające zapewnienie kompatybilności i centralizacji dystrybucji aplikacji. Podczas prezentacji można było poznać rozwiązania:

- Wirtualizacji prezentacji: Terminal Services / Remote Desktop Services

- Wirtualizacji aplikacji: APP-V (Application Virtualization)

- Wirtualizacji stacji roboczych: Windows Virtual PC i MED-V (Microsoft Enterprise Desktop Virtualization)

Prezentacja do pobrania tutaj.

Jak pewnie wiecie w kwietniu odbędzie się konferencja Communities 2 Communities 2010, już teraz chciałbym zaprosić Was na sesję którą będę miał przyjemność poprowadzić:

Wirtualizacja nie tylko dla serwerów

„Wirtualizacja jest kluczową technologią pozwalającą ewoluować infrastrukturze informatycznej przedsiębiorstw w kierunku większej dynamiki i dojrzałości. Wykorzystując konsolidację serwerów często zapominamy o stacjach roboczych, które posiadają liczne mechanizmy wspierające administratorów i użytkowników w ich pracy. Przedstawione zostaną technologie pozwalające centralizować zarządzanie przy jednoczesnym uproszczeniu wdrażania nowych technologii w aspekcie środowiska pracy użytkownika końcowego.”

Więcej informacji można znaleźć na stronie konferencji.

Kontynuując cykl przedstawiający nowe rozwiązania Windows Server 2008 R2 dzisiaj przyszła kolej na bezpołączeniowe przyłączenie komputera do domeny (offline domain joining). Jest to nowe rozwiązanie pozwalające na utworzenie konta komputera w Active Directory i przeniesienie informacji o domenie do komputera, który ma stać się członkiem domeny.

Pierwszym etapem jest zarejestrowanie konta w domenie i jednocześnie utworzenie pliku odpowiedzi, za pomocą którego zostaną przekazane informacje do nie podłączonego do sieci komputera (z systemem operacyjnym Windows 7 lub Windows Server 2008 R2). Wykonuje się to poleceniem: DJOIN /PROVISION /DOMAIN skalski.info /MACHINEOU „OU=Test Lab,DC=skalski,DC=info” /MACHINE off-client1 /SAVEFILE c:\off-client1.djoin

Polecenie djoin pozwala zarówno na utworzenie pliku odpowiedzi jak i jego wykorzystanie do bezpołączeniowego przyłączenia stacji do domeny. Najważniejszymi parametrami są:

• PROVISION - określa rezerwacje dla konta komputera w domenie według podanych dalej parametrów
• DOMAIN – wskazuje na domenę do jakiej zostanie przyłączony komputer
• MACHINEOU – definiuje położenie konta komputera w strukturze jednostek organizacyjnych
• MACHINE – nadaje nazwę komputerowi, który zostanie podłączony. Uwaga: przyłączany komputer zmieni swoją nazwę na podaną w tym parametrze
• SAVEFILE – określa ścieżkę w jakiej zostanie utworzony plik odpowiedzi służący dalej do podłączenia komputera docelowego

Kolejnym krokiem jest przeniesienie utworzonego wcześniej pliku odpowiedzi (w tym przypadku off-client1.djoin) do komputera docelowego oraz jego użycie. Wykonuje się to poleceniem: DJOIN /REQUESTODJ /LOADFILE c:\off-client1.djoin /LOCALOS /WINDOWSPATH C:\Windows

Wynikiem wykonania ww. polecenia jest przekazanie stacji informacji o jej członkostwie w domenie. By zakończyć ten proces należy ponownie uruchomić komputer. Parametry zastosowane w poleceniu oznaczają:

• REQUESTODJ – wykonuje żądanie bezpołączeniowego przyłączenia do domeny
• LOADFILE – wskazuje ścieżkę do pliku odpowiedzi
• LOCALOS - pozwala na wskazanie jako cel obecnie uruchomiony system operacyjny
• WINDOWSPATH – wskazuje ścieżkę do folderu systemowego podłączanej stacji

Warto zwrócić uwagę na scenariusz przygotowania maszyn wirtualnych z wykorzystaniem tej metody:

1. Przygotowujemy plik odpowiedzi
2. Podłączamy dysk wirtualny maszyny, która ma zostać członkiem domeny
3. Wykonujemy przyłączenie podając jako WINDOWSPATH ścieżkę do folderu systemu zainstalowanego na wirtualnym dysku

Ostatnią kwestią jaką należy poruszyć jest bezpieczeństwo tego rozwiązania. Plik odpowiedzi zwiera w sobie liczne informacje, które powinny być odpowiednio chronione. Matthieu Suiche stworzył narzędzie (dinfo.exe), które dekoduje plik odpowiedzi i ujawnia informacje zawarte w DATA_BLOB.

Warto zwrócić szczególną uwagę na hasło w polu lpMachinePassword, nazwy domeny i lasu oraz liczne informacje o polisach i identyfikatorach.

Praca w trybie XP Mode domyślnie odbywa się w 16bitowej głębi kolorów, co może powodować problemy  z niektórymi aplikacjami. Jest to związane z domyślnym limitem liczby kolorów podczas połączenia zdalnego pulpitu (remote desktop). Zwiększenie liczby kolorów możliwe jest poprzez wyłączenie komponentów integracyjnych, co skutkuje brakiem dostępu np. do współdzielonego schowka i przekazywania dysków – jednak pozwala na pracę w 32bitowej głębi kolorów. Druga metoda polega na modyfikacji parametrów sesji terminalowej, dzięki czemu komponenty integracyjne pozostają włączone i liczba kolorów zwiększa się do 24bit.

Zmian można dokonać w dowolnym z dwóch kluczy:

HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Policies\Microsoft\Windows NT\Terminal Services

lub

HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\Terminal Server\WinStations\RDP-Tcp

należy dodać lub jeśli istnieje zmodyfikować wpis ColorDepth (dword) o wartości: 4, co pozwala na pracę w trybie High (24bit).

Niestety na chwilę obecną nie jest możliwe włączenie 32bitowej głębi kolorów podczas działania komponentów integracyjnych.

Dzisiaj na portalu WSS ukazał się kolejny mój artykuł o wirtualizacji aplikacji (APP-V) – w drugiej części został opisany poroces tworzenia wirtualnych paczek.

„W poprzednim artykule o wirtualizacji aplikacji omówione zostały zagadnienia związane z budową i architekturą środowiska działającego w APP-V (Application Virtualization). Kolejnym zagadnieniem, jakie powinien znać każdy administrator wirtualnych środowisk, jest sekwencjonowanie, czyli tworzenie paczek z wirtualnymi aplikacjami. Poniższy artykuł przedstawia proces przygotowania aplikacji APP-V do dalszej dystrybucji, na przykładzie Microsoft Office 2007.”

Zapraszam do lektury: APP-V czyli wirtualizacja aplikacji. Część 2 – Tworzenie wirtualnych aplikacji.

Właśnie zakończyła się moja sesja o wirtualizacji aplikacji (APP-V), była ona ostatnią z cyklu spotkań poświęconych przygotowaniom do egzaminów o wirtualizacji oraz poznawaniu produktów przeznaczonych do tego celu. Serdecznie dziękuje wszystkich uczestnikom moich spotkań – jak zawsze liczę na wasze komentarze i dalsze pytania. Ze swojej strony mogę zapewnić, że mimo zakończenia tego cyklu to wkrótce zaproponuję Wam kolejne ciekawe moim zdaniem tematy.

Prezentację z dzisiejszego spotkania można pobrać tutaj.

Kolejny raz mam przyjemność poprowadzić dla Was sesję o wirtualizacji – tym razem wiodącym produktem jest Microsoft Enterprise Desktop Virtualization (MED-V) będącego składnikiem MDOP (Microsft Desktop Optimization Pack). Dzięki zastosowaniu tego rozwiązania możliwe jest scentralizowanego zarządzanie wirtualizacją desktopów pracujących w oparciu rozwiązanie Virtual PC. Głównym celem jest stworzenie prostej drogi aktualizacji systemów operacyjnych komputerów fizycznych z jednoczesnym zapewnieniem działania niekompatybilnych aplikacji w standaryzowanych wirtualnych maszynach. Koncepcja tego rozwiązania jest zbliżona do XP Mode, jednak nie wymaga tak nowoczesnego systemu – XP Mode działa tylko na komputerach, których procesor posiada technologię wirtualizacji Intel VT lub AMD-V. MED-V do swojej pracy używa Microsoft Virtual PC 2007 SP1, co nie stawia tak wysoki wymogów technicznych.

Prezentacje można pobrać tutaj.

Wczoraj odbyły się dwie sesje o wirtualizacji, które przyjemność miałem prowadzić. Zrealizowane zostały w ramach spotkań „Wirtualizacja bez tajemnic”, a omówione na nich zostały zagadnienia:

- Wysoka dostępność wirtualizacji – tworzenie clustrów niezawodnościowych i zarządzanie HA Virtual Machines.

- Kolejna odsłona wirtualizacji – co nowego w R2 – najważniejsze zmiany w nowych wersjach produktów Hyper-V 2008 R2 i System Center Virtual Machine Manager 2008 R2.

Prezentacje do pobrania pod odnośnikami: sesja1, sejsa2.

Dziękuje wszystkim słuchaczom i zapraszam na kolejne spotkania – już po nowym roku, na których omówione zostaną rozwiązania APP-V i MED-V.

Zapraszam do lektury mojego artykułu APP-V, czyli wirtualizacja aplikacji. Część 1. Budowa środowiska i jego konfiguracja, który ukazał się na portalu WSS.

W ostatnim czasie wirtualizacja staje się kluczowym i coraz bardziej popularnym rozwiązaniem. Występuje na różnych poziomach działania – od konsolidacji serwerów po wirtualizację prezentacji. Jednym z rodzajów wirtualizacji jest jej realizacja na poziomie aplikacji, czyli wirtualizacja aplikacji. Produkt firmy Microsoft realizujący to rozwiązanie nosi nazwę Microsoft Application Virtualization (wcześniej SoftGrid), popularnie – APP-V.

Chwilę temu zakończyła się moja prezentacja i długa dyskusja o wirtualizacji jaką prowadziłem dla VirtualStudy. Dzisiejsze spotkanie obejmowało zakres Wdrażania Maszyn Wirtualnych – prezentacje można pobrać pod tym linkiem. Dziękuje wszystkim za ciekawe pytania i aktywne dzielenie się własnymi doświadczeniami. Jednocześnie zapraszam na kolejne spotkania cyklu Wirtualizacja bez tajemnic i moją grudniową sesje o wysokiej-dostępności. Nagranie z tej sesji wkrótce będzie dostępne na portalu VS.pl.

Jak wiecie razem z Robertem Stuczyńskim rozpoczęliśmy przygotowania do kolejnego cyklu spotkań VirtualStudy.pl przygotowującego do egzaminu 70-652, który rozpocznie się 12 października. Większość tematów została już rozdzielona pomiędzy prelegentów, jednak poszukujemy jeszcze chętnych do poprowadzenia 2 sesji:

Wdrażanie maszyn wirtualnych

• Wybór metody dostępu do dysku
• Tworzenie i konfiguracja
• Migracja z innych rozwiązań
• Wspomaganie: WDS, SCCM itp.

SCVMM Zagadnienia zaawansowane

• Prawa użytkowników
• Szablony i profile
• Migracje P2V i V2V
• Współpraca z SCOM
• Backup & Restore

Osoby chętne bardzo proszę o kontakt. W ramach zachęty mogę zdradzić, że dla aktywnych uczestników będą czekać nagrody!

Od początku tygodnia trwają sesje online poświęcone tematom związanym z dwoma egzaminami w wersji beta (71-685 i 71-686) w ramach VirtualStudy.pl – Jest to portal, którego założeniem jest organizacja spotkań za pośrednictwem Live Meeting. Dzisiejszego wieczoru miałem przyjemność poprowadzić sesję „Plan and manage a physical hardware and virtualization strategy”, moją prezentację możecie pobrać tutaj. Warto wspomnieć, że dzisiaj został pobity aktualny rekord oglądalności - w mojej sesji uczestniczyło 90 osób. Wkrótce zostanie udostępnione także nagranie tej sesji o czym na pewno powiadomię w kolejnym wpisie.

Pracując przy konfiguracji klastra dla Hyper-V postanowiłem zastosować wersje Core Windows Server… przy tej okazji postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma spostrzeżeniami.

Windows Server 2008 R2 – konsola graficzna i linia poleceń

W najnowszej edycji WS2008 Microsoft dostarczył znacznie więcej narzędzie konfiguracyjnych, w przypadku iSCSI została dołączona graficzna konsola pozwalająca na konfigurację inicjatora (iSCSI Initiator). Jej uruchomienie odbywa się poprzez wykonanie polecenia „iscsicpl„. Przy pierwszym uruchomieniu wyświetlony zostanie także monit o uruchomienie usług iscsi. Konfiguracja nie różni się niczym od jej wykonania w pełnej instalacji różnych wersji systemów Windows.

Windows Server 2008 – tylko linia poleceń

Do czasu wydania edycji R2 (oraz w niej jeśli jest taka potrzeba) zarządzanie iSCSI Initiator’em odbywa się poprzez linię poleceń np:

sc config msiscsi start= auto //przełączenie usługi iscsi w tryb automatycznego uruchamiania

net start msiscsi //uruchomienie usługi iscsi

iscsicli qlogintarget <nazwa_portalu> //szybkie podłączenie do portalu/target’u

Windows Virtual PC będący następcą Microsoft Virtual PC 2007 SP1 mimo wielu nowych funkcjonalności na tą chwile nie spełnia wymagań wielu użytkowników (w dużej części z konieczności posiadania sprzętowego wsparcia dla wirtualizacji). W moim przypadku problemem jest inny format plików maszyny wirtualnej, które są kłopotliwe podczas pracy z wirtualnymi maszynami powiązanymi z różnymi kursami i prezentacjami.

Efektem uruchomienia instalatora Virtual PC 2007 SP1 w systemie Windows 7 jest informacja „This program is blocked due to compatibility issues”.

Metody na poprawne uruchomienie VPC 2007:

• Instalacja i uruchamianie w trybie kompatybilności z Windows Vista (z moich testów wynika, że działa tylko w przypadku systemu w wersji 64-bit)
• Usunięcie Windows Virtual PC (KB958559) – opisany szerzej przez Bena Armstronga.

Wady i zalety:

• Pierwszy sposób pozwala na posiadanie jednocześnie Windows Virtual PC oraz Microsoft Virtual PC 2007 SP1
• Wadą drugiej metody jest możliwość posiadania tylko jednego wybranego rozwiązania

Zapraszam do lektury mojego artykułu, który ukazał się na portalu WSS.pl – Zarządzanie zwirtualizowanymi desktopami za pomocą MED-V – Część 2 – Przestrzeń użytkownika.

„W poprzedniej części cyklu artykułów o Microsoft Enterprise Desktop Virtualization przedstawiłem sposób instalacji i konfiguracji środowiska, bieżący artykuł pokarze sposób konfiguracji przestrzeni użytkownika. Workspace bo tak nazywa się obszar pracy to maszyna wirtualna, która została odpowiednio przygotowana oraz posiada zainstalowane aplikacje użytkownika końcowego. Elementem, który pozwala na pełną modyfikację trybu pracy są polityki nakładane na określony obszar pracy, jednocześnie zezwalając użytkownikowi lub grupie użytkowników na korzystanie z niego. W drugiej części zostanie skonfigurowana maszyna wirtualna do pracy w trybie pełnego ekranu oraz w trybie publikacji aplikacji.”

Zapraszam do lektury mojego artykułu, który ukazał się na portalu WSS.pl – Zarządzanie zwirtualizowanymi desktopami za pomocą MED-V – Część 1 – Budowa, konfiguracja środowiska.

„Microsoft Enterprise Desktop Virtualization nazywany w skrócie MED-V ułatwia zarządzanie zwirtualizowanymi desktopami pracującymi w oparciu o Microsoft Virtual PC 2007 SP1. Obecnie dostępna jest pierwsza wersja tego produktu, wersje kolejne będą rozszerzały wsparcie o nowsze rozwiązania takie jak Windows Virtual PC i powiązane z nim wirtualne maszyny pozwalające na pracę w tzw. XP Mode. Produkt ten przeznaczony jest dla firm wykorzystujących licencjonowanie Microsoft Software Assurance , a jego dystrybucja odbywa się poprzez pakiet MDOP (Microsoft Desktop Optimization Pack) – od edycji 2009.”

PS. Już wkrótce kolejna część opisująca budowę środowiska pracy użytkownika oraz tworzenie polityk.

Użytkownicy łączący się do serwera z wykorzystaniem protokołu https mogą spotkać się z następującym błędem:

Błąd: Management server certificate is invalid. Login cannot be completed.

Błąd: Failed authentication the user credentials. MED-V Server certificate is invalid.

Przyczyna: W ustawieniach klienta MED-V został podany adres servera, niezgodny ze zdefiniowanym w certyfikacie.

Rozwiązanie: Podając adres servera należy użyć jego pełnej kwalfikowanej nazwy FQDN (np. zamiast server2 użyj server2.domena.pl).

Kolejny często występujący błąd pojawia się podczas testowania obrazu gdy zmiany konfiguracji nie zostały odpowiednio zapisane.

Błąd: The Workspace failed to start because the base image has changed after the test was created. Please delete the test from the Local Test Images table and create a new one.

Przyczyna: Dokonano zmian w maszynie wirtualnej zaimportowanej jako obraz testowy.

Rozwiązanie: Należy usunąć z listy obrazów testowych istniejący obraz i zaimportować go ponownie, jednocześnie odświeżając wybór maszyny wirtualnej dla danej przestrzeni użytkownika.

Microsoft Enterprise Desktop Virtualization, jest interesującym przedsięwzięciem pozwalającym na centralne zarządzanie obrazami maszyn wirtualnych, dostarczającym użytkownikom wirtualne przestrzenie pracy oparte o aplikacje pracujące w maszynie wirtualnej.

Już, wkrótce na portalu WSS ukaże się mój artykuł opisujący szczegóły konfiguracji i działania MED-V, by zachęcić Was do samodzielnych testów i jednocześnie pomóc rozwiązać ewentualne problemy od dzisiaj będę publikować informacje o błędach i sposobie ich rozwiązania.

Błąd: Workspace failed to start because Workspace image could not be found on the server.

Przyczyna: Podstawowa przestrzeń pracy użytkownika (workspace) chce uruchomić wirtualną maszynę, która nie została wcześniej zdefiniowana lub zawiera błędy w pliku .vmc (konfiguracyjnym).

Rozwiązanie: jeśli maszyna wirtualna istnieje, należy sprawdzić jej konfiguracje z poziomu Virtual PC i ponownie zaimportować do repozytorium obrazów oraz odświeżyć ustawienia przestrzeni użytkownika. Gdy maszyna jest niedostępna, konieczne jest wskazanie innej maszyny wirtualnej.

Po krótkiej przerwie w pisaniu zapraszam  do lektury mojego artykuły, który ukazał się na portalu WSS.pl – Hyper-V R2 Release Candidate – Przegląd nowości.

„Wirtualizacja staje się coraz popularniejsza. Jedna z jej odmian skierowana na konsolidację serwerów opiera się o hypervisor – w przypadku firmy Microsoft nosi on nazwę Hyper-V i został zaprezentowany w Windows Server 2008. Pierwsza wersja tego rozwiązania dała użytkownikom wiele nadziei, zwłaszcza gdy były prezentowane jego docelowe funkcjonalności – nie wszystkie z nich ukazały się w finalnej, pionierskiej wersji hypervisor od Microsoft (np. Live Migration). Aktualnie opracowywana jest kolejna wersja, docelowo dostępna w Windows Server 2008 R2, nosząca miano Hyper-V R2.”

Wysokowydajne maszyny często sprawiają problem podczas planowania ich przydziału na dyskach. Dotychczas na pojedynczym LUN przechowywana była jedna maszyna – do dysku dostęp mógł otrzymać tylko jeden serwer. Windows Server 2008 R2 zaprezentował technologie wspierająca Hyper-V R2 – Cluster Shared Volumes czyli woluminy współdzielone pomiędzy serwerami (każdy z nich może uzyskać dostęp bez konieczności przepinania całego zasobu. Dzięki temu zabiegowi możliwe jest przechowywanie wielu maszyn wirtualnych na pojedynczym LUN, jednocześnie kierując je do pracy na różnych serwerach.

By skorzystać z tej funkcjonalności należy w konfiguracji klastra włączyć opcję Cluster Shared Volumes, a następnie dodać dyski które mają pracować w tym trybie. Każdy z woluminów mapowany jest na lokalnym dysku, każdego z węzłów w ścieżce %systemroot%\ClusterStorage\VolumeX – X to kolejny numer woluminu. Pozostaje już tylko stworzyć wysoko dostępną maszynę wirtualną z zasobami składowanymi we wskazanej ścieżce.

Wielo-serwerowe środowiska wirtualne działające w oparciu o Hyper-V mogą napotkać na problem duplikacji adresów MAC wirtualnych maszyn. Problem ten pojawia się zwłaszcza podczas wdrażania systemów na hostach z użyciem obrazów systemu, na którym zainstalowana jest już rola Hyper-V. Dzieje się tak gdyż adresy przydzielane są z puli adresowej określonej jako zakres, z której każda z maszyn otrzyma kolejny wolny adres. Dynamiczna pula adresów MAC generowana jest podczas instalacji roli Hyper-V i zapisywana w rejestrze – narzędzia takie jak sysprep nie modyfikują tych wartości.

Dla każdej z wersji Hyper-V, Hyper-V R2 zakres ten można zmieniać edytując wpisy rejestru HKLM\Software\Microsoft\Windows NT\CurrentVersion\Virtualization:

- MinimumMacAddress, określającej początkowy adres MAC

- MaximumMacAddress, wskazującej końcowy adres MAC

Najnowsza wersja Hyper-V R2 pozwala dodatkowo na modyfikację puli dynamicznych adresów MAC bezpośrednio w konfiguracji serwera.

Jak wyliczana jest zakres dynamicznej puli adresów?

Domyślnie generowane adresy MAC posiadają następującą składnie:

00-15-5D – Identyfikator producenta w tym wypadku Microsoft, jest to wartość domyślna dla każdego serwera.

18-D9 – kolejne dwa oktety są generowane na podstawie adresu IP pierwszej karty sieciowej hosta na zasadzie jego konwersji do wartości szesnastkowych (pod uwagę brane są jego ostatnie dwa oktety).

FF/00 – domyślny zakres 256 możliwych do przypisania wirtualnym maszyną adresów.

Zapraszam do lektury mojego artykułu „Windows Virtual PC — nowa jakość wirtualizacji dla stacji roboczych„.

„Wydanie najnowszej wersji systemu klienckiego Windows 7 wprowadziło liczne nowości oraz pokazało nowe podejście do już znanych rozwiązań. Aplikacja Virtual PC, dostarczana dotychczas jako niezależny komponent, została przebudowana do formy aktualizacji systemu, czyli jego opcjonalnego komponentu – Windows Virtual PC (WVPC). Jest to następstwo coraz większej popularyzacji wirtualizacji oraz konieczności poszukiwania nowych rozwiązań zwiększających kompatybilność.„

Automatyczne publikowanie skrótów do aplikacji działających w Windows Virtual PC możliwe jest nie tylko dla Windows XP SP3 dostarczanego wraz z edycjami  Windows 7 Professional, Enterprise i Ultimate. Funkcjonalność ta może działać z powodzeniem na dowolnej maszynie wirtualnej Windows XP SP3, Windows Vista SP1 oraz Windows 7 pod warunkiem, że zostały zainstalowane komponenty integracyjne (integration components) oraz dodatek RAIL QFE. Gdy zostanie włączony tryb auto publish, każda instalowana w ramach maszyny wirtualnej aplikacja utworzy także swój skrót w menu start\wszystkie programy\Windows Virtual PC\<nazwa maszyny> Applications.

W przypadku aplikacji pozbawionych instalatora lub komponentów systemu takich jak Internet Explorer itp. konieczne będzie ręczne utworzenie skrótu. Folderem monitorowanym przez Auto Publish w poszukiwaniu nowych aplikacji jest „C:\Documents and Settings\All Users\Start Menu\Programs”, wystarczy stworzyć w nim skrót, a aplikacja zostanie automatycznie opublikowana.

„Tuż przed wydaniem wersji Release Candidate Windows 7 sporo uwagi przyciągnęła nowa funkcjonalność „Windows XP Mode” (XPM) mająca wspomóc środowiska biznesowe w łatwiejszym wdrożeniu najnowszego systemu. Funkcjonalność ta umożliwia przeniesienie niekompatybilnych aplikacji do wirtualnej maszyny (środowisko Windows XP SP3) i tym sposobem rozwiązać problemy z ich dostosowaniem do nowszej wersji systemu operacyjnego.”

Zapraszam do lektury mojego artykułu na temat Windows XP Mode na portalu WSS.pl – Windows XP Mode sposobem na kompatybilność w Windows 7. Jest to rozwinięcie tematu poruszonego przeze mnie w poprzednim wpisie.

Na forach i blogach pojawiło się wiele informacji o wirtualnej maszynie Windows XP pracującej w Windows 7 tak by dostarczać użytkownikom środowisko do uruchamiania niekompatybilnych z 7 aplikacji. Pierwsze pytanie jakie nasuwa się podczas takiej dyskusji to jak wykorzystać Windows XP Mode (XPM).

Co to jest XPM?

Windows XP Mode można określić jako tryb dostępu do aplikacji, aplikacja taka jest zainstalowana na maszynie wirtualnej z Windows XP SP3 (o nazwie Virtual Windows XP), a użytkownik odwołuje się do niej za pomocą skrótu umieszczonego na jego fizycznej instalacji Windows 7. Podobnie jak w przypadku Remote APP’s (znanych z Termianl Services (usług terminalowych)) lub SoftGrid (APP-V Application Virtualization) tutaj także użytkownik otrzymuje wyłącznie okno aplikacji i praktycznie nie widzi różnicy w sposobie uruchomienia takiej aplikacji, a aplikacji instalowanej bezpośrednio w jego systemie.

Czy wymagane są dodatkowe licencje?

Maszyna wirtualna Virtual Windows XP nie wymaga dodatkowych licencji, jest ona powiązana z licencją Windows 7. Warto natomiast zapoznać się z postanowieniami umowy licencyjnej – dołączonej jako plik w folderze instalacyjnym Virtual Windows XP.

Jak rozpocząć pracę z Windows XP Mode?

Aby móc pracować z aplikacjami działającymi w trybie XPM konieczne jest:

• posiadanie Windows 7 w wersji Professional, Enterprise lub Ultimate
• pobranie dodatku Windows XP Mode (docelowo poprzez Windows Update)
• zainstalowanie Windows Virtual PC (nowszej wersji Windows Virtual PC)
• zgodność procesora z technologią Intel-VT lub AMD-V

Gdy zostaną już zainstalowane wszystkie komponenty i spełnione wymogi, pozostaje uruchomić maszynę wirtualną o nazwie Virtual Windows XP… Warto zwrócić uwagę także na nową funkcjonalność dostarczoną wraz z Windows Virtual PC – dodana została obsługa urządzeń USB.

Uwaga: przy pierwszym uruchomieniu konieczne jest wykonanie podstawowej konfiguracji – akceptacja licencji, określenie hasła dla użytkownika wirtualnego Windows XP, wybór sposobu aktualizacji.

Aby aplikacja mogła pracować w trybie XPM należy zainstalować ją na wirtualnej maszynie – dalej dzięki opcji Auto Publish zostanie automatycznie wygenerowany do niej skrót i umieszczony w folderze Windows Virtual PC>Virtual Windows XP Applications.

Od tej chwili użycie skrótu do takiej aplikacji spowoduje rozruch maszyny wirtualnej w tle i dostarczenie użytkownikowi jedynie jej interfejsu bez wirtualnego pulpitu (należy pamiętać, że w tym samym czasie nie można pracować w ramach pulpitu wirtualnej maszyny i aplikacji).

Jakie są różnice w pracy z aplikacjami w trybie XPM?

Najważniejszą zmianą w pracy są ścieżki, dyski fizycznego komputera tak jak i urządzenia USB są mapowane jako udziały sieciowe w maszynie wirtualnej co powoduje zmianę przypisanych im liter !

Dodatkowe zmiany nie są już tak znaczące: brakuje podglądu zawartości okna w miniaturach paska zadań, ikona aplikacji na pasku zadań będzie przedstawiać Windows Virtual PC, a nie ikonę aplikacji.

Czy można centralnie zarządzać tym rozwiązaniem?

Możliwość taką będzie dawać MED-V (Microsoft Enterprise Desktop Virtualization), które w kolejnej wersji ma wesprzeć centralne zarządzanie i dystrybucję wirtualnych maszyn w ramach trybu XPM – wiąże się to głównie z dostosowaniem MED-V do pracy z nowym oprogramowaniem jakim jest Windows Virtual PC.

Wraz z udostępnieniem wersji Release Candidate Windows 7 i Windows Server 2008R (dostępne już dzisiaj dla subskrybentów Technet oraz MSDN, a od 5 maja w ramach publicznych testów)  pojawiły się jeszcze dwie ciekawe pozycje:

Windows Virtual PC – czyli nowsza wersja Virtual PC rozszerzona o możliwość obsługi USB oraz pozwalająca na pracę w trybie XP (XP Mode) aplikacjom Windows 7.

XP Mode – tryb pracy aplikacji w Windows 7, aplikacja działa w ramach maszyny wirtualnej (Windows XP SP3) jest to działanie praktycznie nie zauważalne dla użytkownika, stworzone by rozwiązać problemy kompatybilności aplikacji biznesowych.

Warto także zawrócić uwagę na Hyper-V Server 2008 R2 (RC) czyli nową odsłonę darmowego hypervisora, oraz pojawienie się najnowszej wersji testowej Service Pack 2 dla systemu Windows Vista…

Od kwietnia dostępna jest najnowsza wersja MDOP (Microsoft Desktop Optimization Pack), zbioru aplikacji przeznaczonych przede wszystkim dla dużych przedsiębiorstw z rozległą infrastrukturą. Najważniejsze zmiany w wersji 2009 to MED-V 1.0 oraz APP-V 4.5 CU1.

Wkrótce znajdziecie tutaj szerszy opis obu rozwiązań, a tymczasem kilka słów wstępu:

App-v, dawniej znany jako SoftGrid to rozwiązanie pozwalające na wirtualizację aplikacji. W takim środowisku aplikacje instalowane są wewnątrz „paczek” zawierających ich dane oraz podstawowe komponenty środowiska, z którym współpracują. Użytkownicy pobierają wcześniej przygotowane paczki i uruchamiają je w ramach swojego systemu ale bez ich instalacji – istnieją na komputerze klienckim jedynie w pamięci cache rezerwowanej dla app-v na specjalnej partycji. Bardzo ważną cechą Application Virtualization jest bezkonfliktowa praca, dzięki izolacji aplikacji wewnątrz paczki można uruchomić tą samą aplikacje w różnych edycjach oraz wersjach językowych bez konfliktów wpisów rejestru. Największymi zaletami tego rozwiązania jest wykorzystywanie zasobów klienta przez aplikacje, centralizacja zarządzania, kontrola licencji oraz rozwiązywanie problemów w kompatybilnością i konfliktami.

Med-V (Microsoft Enterprise Desktop Virtualization) to rozwiązanie wpierające Virtual PC i rozwijające jego funkcje o możliwość centralnego zarządzania i nakładania polis. Jako zastosowanie takiego rozwiązania można wskazać migrację systemów i związane z tym problemy z kompatybilnością aplikacji. Dzięki Med-V możliwe jest stworzenie obrazu maszyny wirtualnej ze starszą wersją systemu operacyjnego wraz z  pakietem aplikacji, a następnie jego zdalna dystrybucja do Virtual PC zainstalowanego na komputerze klienta - dzięki czemu klient wraz z kompatybilnymi aplikacjami może pracować na nowszej wersji systemu, korzystając jednocześnie ze starszych wersji w ramach wirtualnej maszyny.

Przykłady konfiguracji i wdrożenia powyższych rozwiązań opiszę w najbliższym czasie…

Kontynuacja postu: .vhd i Windows 7 / Windows Server 2008 R2

Windows 7 Build 7057 rozwiązuje problem błędnej oceny wydajności dysku twardego w Windows Experience Index.

Pisałem już o wielu możliwościach pracy z dyskami wirtualnymi .vhd, dzisiaj przyszła kolej na następną. Windows 7 pozwala na łatwe tworzenie i podłączanie dysków wirtualnych  z poziomu „Disk Management”.

Jak to zrobić?

Aby rozpocząć pracę z dyskami wirtualnymi wykorzystujemy menu kontekstowe narzędzia Disk Management.

Dostępne są dwie opcje związane z dyskami .vhd, można podłączyć już istniejący dysk lub stworzyć nowy. Podłączając istniejący dysk można oznaczyć go dodatkowo jako tylko do odczytu.

Tworząc nowy dysk można określić jego podstawowe parametry takie jak rodzaj dysku (Dynamiczny / Fixed Size (o stałym rozmiarze)) oraz rozmiar w jednostkach MB, GB, TB.

Zamontowany dysk wirtualny jest widoczny i konfigurowalny z poziomy systemu dokładnie tak samo jak fizyczny dysk twardy.

Oprócz standardowych opcji związanych z konfiguracją dysku twardego możliwe jest jego odpięcie.

Podczas odłączania dysku .vhd można także zdecydować o jego jednoczesnym usunięciu.

Kontynuacja postu: System Center Virtual Machine Manager 2008 R2 Beta

Wczoraj wspominałem o możliwości rejestracji do programu Beta System Center Virtual Machine Manager 2008 R2, dla zarejestrowanych beta testerów dzisiaj została udostępniona wersja testowa zarówno w formie plików instalacyjnych jak i przygotowanego obrazu .vhd.

Rejestracja i pobieranie możliwe są na stronie http://connect.microsoft.com

Od dzisiaj można się zapisywać do programu testów: System Center Virtual Machine Manager 2008 R2 czyli narzędzia do kompleksowego zarządzania platformami wirtualizacji Windows Server 2008 z rolą Hyper-V, Virtual Server 2005 R2 oraz VMware ESX za pośrednictwem Virtual Center.

Co nowego:

- Wsparcie dla Live Migration

- Dodawanie/usuwanie dysków .vhd bez przerywania pracy maszyny (na gorąco)

- Wsparcie dla technologi Virtual Machine Queue (VMQ) oraz TCP Chimney (zwiększających wydajność sieci)

- Zniesienie ograniczenia Virtual Machine per LUN dzięki Clustered Shared Volumes (CSV)

- Pozwala na migrację maszyn wirtualnych zarówno do jak i z klastra (wcześniej tylko do klastra)

- Rozszerzone wsparcie dla iSCSI SAN

- Możliwość przełączenie serwera w stan Maintenance Mode i automatyczną migrację maszyn na nim uruchomionych na inne serwery

We wcześniejszych postach wspominałem już jak instalować system na dyskach .vhd oraz jak konwertować pliki .wim do dysków wirtualnych z zainstalowanym już systemem. Pojawiło się także kilka pytań, najczęściej zadawanym było „jak dokonać wpisu w BCD by system uruchamiał się z pliku .vhd” – pora na odpowiedź.

BCD (Boot Configuration Data) czyli Dane Konfiguracji Rozruchu to zbiór parametrów konfiguracji rozruchu wprowadzone w systemach Vista i Windows Server 2008, kontynuowane do teraz (Wcześniej te informacje znajdowały się w pliku Boot.ini)… Dane te można modyfikować używając polecenia bcdedit (c:\windows\system32\bcdedit.exe), lub dokonywać niektórych konfiguracji (modyfikacja parametrów/usuwanie wpisów) z wykorzystaniem polecenia msconfig – zakładka Boot (C:\Windows\System32\msconfig.exe).

Jak dodać nowy wpis wskazujący plik .vhd?

bcdedit /copy {current} /d „<nazwa wyświetlania>

// powyższe polecenie zwróci informacje o wartości wpisu GUID.

// np. {b26c1fc3-f79a-11dd-985a-a71075ac7f6}

bcdedit /set {GUID} device vhd=[<litera dysku>:]\<ścieżka do pliku\plik.vhd>

// w miejsce {GUID} należy wpisać wartość z wyniku 1 polecenia.

bcdedit /set {GUID} osdevice vhd=[<litera dysku>:]\<ścieżka do pliku\plik.vhd>

// w miejsce {GUID} należy wpisać wartość z wyniku 1 polecenia.

Jak zweryfikować pojawienie się wpisu?

bcdedit /v

Uwagi:

- Plik musi istnieć przed stworzeniem wpisu.

- Konieczne jest uruchomienie konsoli jako administrator.

Praca z maszynami wirtualnymi Hyper-V jest stosunkowo prosta gdy zgrupowane są one na jednym serwerze fizycznym, jednak gdy ilość fizycznych maszyn wzrasta (a wraz z nimi maszyn wirtualnym) pojawia się problem – jak prościej zarządzać tymi środowiskami?

Możliwe sposoby podłączenia:

- Przystawka MMC – Hyper-V Manager (zarządzanie lokalne oraz podpięcie do zdalnego serwera)

- Remote Desktop – podłączenie bezpośrednio do VM (tylko praca w systemie maszyny wirtualnej)

- System Center Virtual Machine Manager 2008 (pełna obsługa środowiska na wielu serwerach)

- VMConnect.exe (podłączenie z konsolą)

Możliwości:

Hyper-V Manager to podstawowy interfejs pracy z maszynami wirtualnymi, jest on przystawką MMC pozwalającą na zarządzanie lokalnym serwerem z rolą Hyper-V jak i serwerami zdalnymi. Umożliwia pełną obslugę zarówno środowiska w maszynie wirtualnej, jak również zarządzanie ustawieniami i stanem maszyny wirtualnej.

Remote Desktop czyli podłączenie pulpitu zdalnego pozwala na podłączenie do zdalnego serwera i zarządzanie jego środowiskiem poprzez lokalny Hyper-V Manager z pełnymi jego możliwościami na tym serwerze. Inną metodą jest łączenie się Zdalnym Pulpitem z daną maszyną wirtualną, jednak nie pozwala to na konfigurację jej ustawień, tworzenie snapshotów etc. Rozwiązanie połączenia usługą terminalową jest często wykorzystywane by tworzyć skróty do konkretnej maszyny wirtualnej i tym samym przyśpieszyć zarządzanie nimi.

System Center Virtual Machine Manager 2008 to bardzo rozbudowane narzędzie do kompleksowej obsługi środowisk wirtualnych – współpracuje różnymi rozwiązaniami m.in. Virtual Server 2005, Hyper-V, VMWare ESX Server. Pozwala na pełną obsługę zarówno roli wirtualizacji, konfiguracji maszyny wirtualnej oraz systemu w VM. Jedyną „wadą” jest konieczność jego zakupu.

VMConnect.exe jest narzędziem wiersza poleceń pozwalającym na podłączenie się do maszyny wirtualnej podobnie jak w przypadku zdalnego pulpitu, z tą jednak różnicą iż uzyskuje się dostęp do konsoli maszyny wirtualnej. Dokładnie tego samego narzędzia używa przystawka MMC Hyper-V Manager do połączenia się z VM.

Jak sprawić by praca z VM była łatwiejsza?

Najlepszym wyborem byłoby użycie SCVMM 2008 (System Center Virtual Machine Manager 2008), jednak biorąc pod uwagę jego cenę oraz aspekty związane z jego wdrożeniem, pokaże łatwiejszą i w dodatku darmową metodę.

Skoro VMConnect.exe jest narzędziem wiersza poleceń i pozwala na podłączenie bezpośrednio do konsoli maszyny wirtualnej na dowolnym serwerze… można z jego użyciem tworzyć skróty do maszyn wirtualnych.

Składnia: vmconnect.exe <nazwa serwera> <nazwa maszyny wirtualnej>

Przykład: vmconnect.exe localhost SRV0_SSL_v1.3_04.03.2009

Uwagi: jeśli w nazwie maszyny wirtualnej występują spacje należy jej nazwę podac w następujący sposób „nazwa”

Tworzenie skrótu jest analogiczne do tworzenia nowego folderu z tą różnicą, że wybieramy opcję „Create Shortcut”,

następnie w polu „Type the location of the item:” należy podać następujący wpis:

„C:\Program Files\Hyper-V\vmconnect.exe” <nazwa serwera> <nazwa maszyny wirtualnej>

Wniosek:

Powyższe rozwiązanie pozwala na łatwe zarządzanie wieloma wirtualnymi maszynami z dowolnego komputera, dzięki wykorzystaniu skrótów nie trzeba wciąż powtarzać komendy. Minusem tego rozwiązania zapewne jest czas jaki trzeba poświęcić na przygotowanie wszystkich skrótów (szczególnie gdy w środowisku często zmieniają się maszyny lub ich lokalizacje na serwerach), jednak w przypadku większości systuacji ostatecznie usprawnia ono pracę z VM i oszczędza czas.

Dzisiaj został opublikowany hotfix rozwiązujący problem błędnego certyfikatu podczas próby połączenia się z wirtualną maszyną. Błąd ten spotykany jest na Windows Server 2008 z rolą Hyper-V jak i na Hyper-V Server.

Objawy:

Podczas próby podłączenia:

Cannot connect to the virtual machine because the authentication certificate is expired or invalid. Would you like to try connecting again?

Podczas startu maszyny:

‘VMName’ failed to initialize.
Could not initialize machine remoting system. Error: ‘Unspecified error’ (0×80004005).
Could not find a usable certificate. Error: ‘Unspecified error’ (0×80004005).

Przyczyna:

Powyższy problem występuje gdy certyfikat Hyper-V Virtual Machine Management Service (VMMS) straci ważność – domyślnie jest on ważny przez 1 rok.

Hotfix:

http://support.microsoft.com/default.aspx?scid=kb;EN-US;967902

We wcześniejszym poście pisałem o nowej możliwości instalacji systemów z użyciem plików .vhd, dzisiaj przyszła kolej na usprawnienie tego procesu – zarówno dla maszyn wirtualnych jak i dla fizycznych instalacji.

Na witrynie MSDN pojawiło się narzędzie: „Windows Image to Virtual Hard Disk Converter„, dzięki jego zastosowaniu można utworzyć plik .vhd z zainstalowanym już systemem na podstawie pliku .wim – przy pierwszym jego uruchomieniu włączy się on w trybie OOBE (Out Of Box Experience). By jeszcze bardziej przyśpieszyć ten proces można skorzystać z pliku odpowiedzi utworzonego np. z użyciem AIK (Automated Installation Kit) lub OPE (OEM Pre-Installation Kit) – należy użyć najnowszych wersji tych narzędzi przeznaczonych dla Windows 7 (obecnie w wersjach Beta).

Wymogi:

System operacyjny:

Windows 7, Windows Server 2008 R2, Windows Server 2008 x64 (z Hyper-V)

Dodatkowe narzędzia:

Windows 7 Automated Installation Kit (Beta) lub OEM Pre-Installation Kit

Inne:

Nośnik Windows 7 lub Windows Server 2008 R2 (źródło pliku .wim)

Jak to zrobić?

Uruchomić konsolę Command Prompt w trybie Administratora i wykonać jedno z  poleceń:

1. Instalacja Windows 7 Ultimate Edition – nazwa pliku .vhd zostanie automatycznie wygenerowana
CSCRIPT WIM2VHD.WSF /WIM:G:\sources\install.wim /SKU:ULTIMATE

2.Instalacja Windows 7 Ultimate Edition - dodatkowo utworzony zostanie plik win7ultimate.vhd w podanej ścieżce
CSCRIPT WIM2VHD.WSF /WIM:G:\sources\install.wim /VHD:E:\win7ultimate.vhd

3. Instalacja Windows 7 Ultimate Edition – dodatkowo zostanie stworzony plik win7ultimate.vhd w podanej ścieżce, a także zostanie użyty plik unattend.xml z podanej ścieżki do wykonania konfiguracji systemu.
CSCRIPT WIM2VHD.WSF /WIM:G:\sources\install.wim /VHD:E:\win7ultimate.vhd /UNATTEND:D:\unattend.xml

Opis najważniejszych parametrów:

• /wim: wskazuje ścieżkę do pliku .wim
• /sku: określa wersję systemu jaka ma zostać zainstalowana
• /vhd: wskazuje ścieżkę w której ma zostać utworzony plik .vhd
• /size: określa rozmiar dysku w MB
• /disktype: określa typ dysku wirtualnego jaki zostanie stworzony  (Dynamic / Fixed)
• /unattend: wskazuje ścieżkę do pliku odpowiedzi
• /hyper-v: utworzenie dysku zgodnego z obsługa hyper-v (True / False)
• /passthru: wskazanie dysku fizycznego i ustawienie go jako aktywny (partycja musi być ustawiona jako active)
  

Przykład:

Uwagi:

Parametr SKU wskazuje na wersję systemu jaka ma zostać zainstalowana aby sprawdzić jakie wersje są dostępne w danym obrazie należy:

1. W konsoli Command Prompt przejść do folderu, w którym znajdują się pliki .wim

2. Wykonać polecenie: imagex /info install.wim

Kontynuacja tematu: Windows 7 pracujący na dysku .vhd

Coraz więcej mówi się o nowych systemach: Windows 7 i Windows Server 2008 R2, na moim blogu także przyszedł czas na pokazanie ich możliwości. Dzisiaj pierwsza część czyli możliwości użycia dysków .vhd (Virtual Hard Disk) do ich instalacji.

Wirtualne dyski czyli pliki o rozszerzeniu .vhd są doskonale znane z różnych mechanizmów wirtualizacji (np. Virtual PC, Hyper-V), w nadchodzących systemach można ich także użyć poza nimi. Jest to o tyle wygodne, że nie trzeba specjalnie przygotowywać partycji pod instalację nowego systemu, co w przypadku systemów, które nie osiągnęły RTM jest uciążliwe ale jednak tylko instalacja na fizycznej platformie sprzętowej pozwala na wykonanie pełnych testów i użycie wszystkich feature systemu.

Windows 7 i Windows Server 2008 R2 oferują możliwość instalacji nie tylko na partycji ale też na wcześniej podłączonym (lub stworzonym) wirtualnym dysku .vhd – co umożliwia narzędzie diskpart.

Jak to zrobić?

* – krok opcjonalny

1. Uruchamiamy instalację z płyty DVD

2. Będąc na ekranie wyboru ustawień językowych należy wejść do command prompt naciskając shift+f10

3. Uruchomić narzędzie partycjonowania dysku: diskpart

* – należy wykonać jedynie gdy na dysku nie zostały wcześniej utworzone partycje

4*. Wybrać dysk fizyczny poleceniem: select disk 0

5*. Utworzyć partycję: create partition primary size=<rozmiar>

np. create partition primary size=50000

6*. Sformatować partycję: format fs=ntfs quick

7*. Aktywować wolumen: active

8*. assign letter=C

9. Stworzyć nowy dysk .vhd poleceniem: create vdisk file=<ścieżka> type=<typ dysku> maximum=<rozmiar>

np. create vdisk file=c:\win7.vhd type=fixed maximum=30000

10. Wybrać dysk wirtualny poleceniem: select vdisk file=<ścieżka>

np. select vdisk file=c:\win7.vhd

11. Podłączyć wirtualny dysk poleceniem: attach vdisk

12. Zamknąć command prompt i kontynuować instalację

Wyjaśnienie:

W kroku 9 został utworzony dysk na partycji C, o nazwie pliku win7.vhd, dysk o stałym rozmiarze (plik zajmuje na dysku dokładnie tyle ile jego zdefiniowany rozmiar, nawet jeśli nie zawiera danych), o rozmiarze 30000MB.

Przykład:

Uwagi:

Podczas wyboru dysku wirtualnego w instalatorze może pokazać się ostrzeżenie (Windows cannot be installed to this disk), należy je zignorować

Wydajność rozwiązania:

Pierwszą informacją jaką można porównać to ocena „Windows Experience Index”, podczas użycia standardowego dysk wynosi ona 5.4, w przypadku .vhd = 3.0. Myślę, że jest to podobnie jak w przypadku ostrzeżenia podczas instalacji jedynie niedopracowany element, a nie rzeczywisty wskaźnik.

Niestety nie wykonałem jeszcze dokładnych pomiarów, z moich odczuć mogę jedynie powiedzieć iż system włącza i wyłącza się dłużej niż w przypadku normalnej instalacji – jednak praca z nim nie sprawia żadnych problemów i nie odczułem w tej kwestii spadku wydajności.

Wniosek:

Niezależnie czy instalacja z użyciem .vhd będzie tak samo wydajna jak normalna, jest to idealne rozwiązanie do testowania nowych rozwiązań, a w dalszej kolejności niezwykłe ułatwienie podczas pracy na wielu systemach np. Windows Client, Windows Server – już nie będzie konieczności tworzenia dedykowanych dla nich partycji, a jedynie oddzielne pliki .vhd. Dodatkowo można pokusić się o nową strategię backupu systemów wykorzystujących pliki .vhd…

Usługi terminalowe Windows Server 2008 przyniosły wiele zmian i nowości. Jedną z nich są zdalne aplikacje (RemoteApp). Funkcjonalność tę można najprościej określić jako mechanizm, pozwalający na udostępnianie użytkownikom aplikacji z wykorzystaniem usług terminalowych. Co istotne, aplikacje w ten sposób udostępnione z punktu widzenia użytkownika wyglądają tak, jak zainstalowane lokalnie. Ważne jest, że niezależnie od ilości aplikacji uruchomionych przez użytkownika, działają one w jednej sesji terminalowej. Dzięki temu serwer nie jest nadmiernie obciążony. Oczywiście taka zdalna aplikacja może zapisywać dokumenty bezpośrednio w zasobach lokalnego komputera, ale możliwe jest także przypisanie jej jako domyślnego programu dla wybranych rozszerzeń. Istotnym aspektem jest możliwość współpracy zarówno z systemami posiadającymi klientów RDP w wersji 6.0, jak i starszymi (Windows XP z Service Pack 2, Windows Server 2003 z Service Pack 1), w zależności od określonego rodzaju uwierzytelniania.

Zapraszam do zapoznania się z moim artykułem na stronach TechNet:

Zdalne aplikacje z wykorzystaniem usług terminalowych w Windows Server 2008