Właśnie został opublikowany mój najnowszy artykuł „Wirtualne pulpity, czyli zastosowanie konsolidacji i wirtualizacji prezentacji„.

„Wirtualizacja znajduje coraz szersze zastosowanie w wielu obszarach działania infrastruktury informatycznej przedsiębiorstw. Windows Server 2008 R2 wprowadza technologie znane dotychczas z produktów innych firm, zwiększając tym samym możliwości wykorzystania technologii wirtualizacyjnych. W niniejszym artykule przedstawione zostaną rozwiązania infrastruktury wirtualnych pulpitów Virtual Desktop Infrastructure.”

W Windows Server 2008 R2 wiele ról systemu posiada dodatkowy komponent Best Practices Analyzer, którego celem jest sprawdzenie czy konfiguracja spełnia zasady określone w najlepszych praktykach. Dzisiaj została wydany (w formie aktualizacji) BPA dla Hyper-V.

Analizie poddawany jest zarówno system operacyjny partycji Parent, konfiguracja maszyn wirtualnych pod kątem pracujących w nich systemów operacyjnych oraz sprzęt na jakim działa host.

Kontynuując cykl odpowiedzi na Wasze pytania, dziś kolej na możliwe scenariusze użycia VDI i cechy poszczególnych rozwiązań.

„Jakie scenariusze użycia są możliwe dla rozwiązań VDI (Virtual Desktop Infrastructure)?”

Personal Virtual Desktops czyli własny wirtualny pulpit

- każdy użytkownik posiada własne, dedykowane środowiska pracy zlokalizowane na maszynie wirtualnej

- użytkownik łączy się zawsze do tego samego wirtualnego środowiska

- praca odbywa się w sposób zbliżony do tradycyjnego środowiska stacji roboczej

- zmiany i ustawienia personalne są zapamiętywane

Pooled Virtual Desktops czyli standaryzacja dla wszystkich

- środowisko składa się z wielu identycznie skonfigurowanych maszyn wirtualnych

- użytkownik łączy się do jednego z wielu środowisk wirtualnych

- po zakończeniu sesji zmiany wprowadzone przez użytkownika są wycofywane

- dane, z którymi pracuje użytkownik muszą zostać zapisane w innej lokalizacji

Ostatnio dostaje dużo pytań o działanie usługi wirtualizacji pulpitu oraz ich współpracy z maszynami wirtualnymi, w związku z tym postanowiłem przybliżyć Wam kilka zagadnień… Dzisiaj pierwsze z nich czyli co to jest VDI i jakie korzyści z wdrożenia przynosi.

„Do czego służy VDI i w jakim celu można je wykorzystać”

Infrastruktura wirtualnych pulpitów czyli VDI (Virtual Desktops Infrastructure) jest mechanizmem centralizacji składowania danych, wykonywania i uruchamiania pulpitów (środowisk pracy) użytkowników.

Rozwiązania w tej technologii obejmują współpracę hostów wirtualizacji (Hyper-V), na których zlokalizowane zostały maszyny wirtualne z usługami zdalnego pulpitu (Remote Desktop Services) pozwalającymi kontrolować wirtualne środowisko użytkownikowi.

Jako kluczowe cechy można określić:

- dostępność danych i aplikacji z dowolnego urządzenia

- zwiększenie bezpieczeństwa i kontroli nad środowiskiem pracy użytkowników

- centralizacja wdrażania i zarządzania aplikacjami użytkowników

- zapewnienie ciągłości pracy i zwiększenie dostępności środowiska użytkownika

- centralizacja i uproszczenie wykonywania strategii kopii zapasowych

Zapraszam do lektury najnowszego artykułu „Nowości w Active Directory Domain Services Windows Server 2008 R2„.

„Usługi katalogowe Active Directory są jednym z kluczowych zasobów współczesnych przedsiębiorstw. Od czasu wydania Windows Server 2008 zaczęły w nich zachodzić zmiany (np. AD stało się usługą systemową) niezwykle istotne z punktu widzenia administratora. Najnowsza wersja R2 wniosła kilka interesujących funkcji, o których powinien wiedzieć każdy specjalista IT.”

Przed chwilą zakończyła się moja kolejna już sesja o wirtualizacji jaką prowadziłem dla VirtualStudy. Tym razem przedstawiłem rozwiązania „Innej strony wirtualizacji” czyli technologie wspomagające zapewnienie kompatybilności i centralizacji dystrybucji aplikacji. Podczas prezentacji można było poznać rozwiązania:

- Wirtualizacji prezentacji: Terminal Services / Remote Desktop Services

- Wirtualizacji aplikacji: APP-V (Application Virtualization)

- Wirtualizacji stacji roboczych: Windows Virtual PC i MED-V (Microsoft Enterprise Desktop Virtualization)

Prezentacja do pobrania tutaj.

Usunięcie obiektu z domeny nie powoduje jego natychmiastowego usunięcia, jest on wciąż przechowywany przez określony czas (lecz nie może być już używany) w celu replikacji zmian do pozostałych kontrolerów domeny. W zależności od posiadanej wersji systemu Windows Server czas ten trwa od 60 dni (WS2003) do 180 dni (WS2008/R2). Dodatkowo w Windows Server 2008 R2 czas ten wydłuża się o kolejne 180 dni przechowywania obiektu w koszu Active Directory – o czym wspominałem we wcześniejszym wpisie.

Czas przechowywania skasowanych obiektów jest trwale zapisany w systemie, jednak może zostać nadpisany poprzez modyfikację atrybutów kontenera CN=Directory Service,CN=Windows NT,CN=Services,CN=Configuration. Akcje należy podjąć na atrybutach:

• tombstoneLifetime – dla czasu przechowywania obiektów przekazanych do usunięcia bez użycia kosza lub po upływie okresu przechowywania w AD Recycle Bin
• msDS-DeletedObjectLifeTime – w przypadku WS2008 R2, który korzytsa z funkcji kosza

Domyślnie każdy z powyższych atrybutów ma wartość „null” i odwołuje się do domyślnych wartości systemu operacyjnego. W celu modyfikacji tych wartości należy skorzystać z ldp.exe lub modułu active driectory dla Windows PowerShell.

Modyfikacja z użyciem PowerShell (WS2008 R2)

Należy wykonać poniższe polecenia z poziomu konsoli PowerShell z aktywnym modułem AD.

Set-ADObject -Identity “CN=Directory Service,CN=Windows NT,CN=Services,CN=Configuration,DC=skalski,DC=info” –Partition “CN=Configuration,DC=skalski,DC=info” –Replace:@{“tombstoneLifetime” = 365}

Set-ADObject -Identity “CN=Directory Service,CN=Windows NT,CN=Services,CN=Configuration,DC=skalski,DC=info” –Partition “CN=Configuration,DC=skalski,DC=info” –Replace:@{“msDS-DeletedObjectLifetime” = 365}

Modyfikacja z użyciem ldp.exe (WS2003 – 2008 R2)

1. Uruchomić z wiesza poleceń ldp.exe

2. Podłączyć się do domeny wybierając Connections -> Connect w polu server name podać nazwę kontrolera domeny, po czym wybrać przycisk Bind

3. W drzwie przejść do kontenera wybierając View -> Tree i podając ścieżkę CN=Directory Service,CN=Windows NT,CN=Services,CN=Configuration,DC=skalski,DC=info, po zatwierdzeniu wybrać opcję Modify na kontenerze

4. W oknie modyfikacji podać parametry:

Edit Entry Attribute: tombstoneLifetime

Value: 365

dla modyfikacji czasu obowiązywania tabliczki nagrobnej lub…

Edit Entry Attribute: msDS-DeletedObjectLifeTime

Value: 365

dla modyfikacji czasu przechowywania obiektu w koszu Acitive Directory

5. Zatwierdzić zmiany wybierając opcję Replace, przycisk Enter w celu zatwierdzenia operacji, a następnie przycisk Run by wykonać modyfikację

W poprzednich wpisach pokazałem kilka nowości wprowadzonych w Windows Server 2008 R2, dzisiaj przyszła kolej na Best Practices Analyzer (BPA). Jak sama nazwa wskazuje dzięki temu narzędziu można sprawdzić czy konfiguracja serwera jest zgodna z najlepszymi praktykami. Narzędzie to jest instalowane razem z każdą obsługiwaną rolą (warunkiem jest posiadanie odpowiedniego modelu roli dla BPA), a jego uruchomienie odbywa się poprzez wybór opcji w sekcji podsumowania roli (konsola Server Manager). Wcześniejsze wersje tego narzędzia były oddzielnymi aplikacjami, a pierwsza wersja została udostępniona w roku 2006.

Uruchomienie analizy odbywa się poprzez wybór polecenia „Scan This Role”, która po kilku sekundach jest gotowa do weryfikacji. Dla każdej rekomendacji tworzony jest dokładny raport przyczyny nie spełnienia wymogów, ewentualne konsekwencje awarii oraz  zalecane rozwiązanie problemu. Warto zwrócić uwagę, że obecnie obsługiwane są następujące role:

1. Active Directory Certificate Services
2. Active Directory Domain Services
3. Domain Name System (DNS)
4. Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP)
5. Internet Information Services (IIS)
6. Remote Desktop Services (RDS)
7. Network Policy and Access Services

Warto pamiętać, że podobne narzędzia dla różnych aplikacji są dostępne w Centrum Pobierania na stronach Microsoft.

Kontynuując cykl przedstawiający nowe rozwiązania Windows Server 2008 R2 dzisiaj przyszła kolej na bezpołączeniowe przyłączenie komputera do domeny (offline domain joining). Jest to nowe rozwiązanie pozwalające na utworzenie konta komputera w Active Directory i przeniesienie informacji o domenie do komputera, który ma stać się członkiem domeny.

Pierwszym etapem jest zarejestrowanie konta w domenie i jednocześnie utworzenie pliku odpowiedzi, za pomocą którego zostaną przekazane informacje do nie podłączonego do sieci komputera (z systemem operacyjnym Windows 7 lub Windows Server 2008 R2). Wykonuje się to poleceniem: DJOIN /PROVISION /DOMAIN skalski.info /MACHINEOU „OU=Test Lab,DC=skalski,DC=info” /MACHINE off-client1 /SAVEFILE c:\off-client1.djoin

Polecenie djoin pozwala zarówno na utworzenie pliku odpowiedzi jak i jego wykorzystanie do bezpołączeniowego przyłączenia stacji do domeny. Najważniejszymi parametrami są:

• PROVISION - określa rezerwacje dla konta komputera w domenie według podanych dalej parametrów
• DOMAIN – wskazuje na domenę do jakiej zostanie przyłączony komputer
• MACHINEOU – definiuje położenie konta komputera w strukturze jednostek organizacyjnych
• MACHINE – nadaje nazwę komputerowi, który zostanie podłączony. Uwaga: przyłączany komputer zmieni swoją nazwę na podaną w tym parametrze
• SAVEFILE – określa ścieżkę w jakiej zostanie utworzony plik odpowiedzi służący dalej do podłączenia komputera docelowego

Kolejnym krokiem jest przeniesienie utworzonego wcześniej pliku odpowiedzi (w tym przypadku off-client1.djoin) do komputera docelowego oraz jego użycie. Wykonuje się to poleceniem: DJOIN /REQUESTODJ /LOADFILE c:\off-client1.djoin /LOCALOS /WINDOWSPATH C:\Windows

Wynikiem wykonania ww. polecenia jest przekazanie stacji informacji o jej członkostwie w domenie. By zakończyć ten proces należy ponownie uruchomić komputer. Parametry zastosowane w poleceniu oznaczają:

• REQUESTODJ – wykonuje żądanie bezpołączeniowego przyłączenia do domeny
• LOADFILE – wskazuje ścieżkę do pliku odpowiedzi
• LOCALOS - pozwala na wskazanie jako cel obecnie uruchomiony system operacyjny
• WINDOWSPATH – wskazuje ścieżkę do folderu systemowego podłączanej stacji

Warto zwrócić uwagę na scenariusz przygotowania maszyn wirtualnych z wykorzystaniem tej metody:

1. Przygotowujemy plik odpowiedzi
2. Podłączamy dysk wirtualny maszyny, która ma zostać członkiem domeny
3. Wykonujemy przyłączenie podając jako WINDOWSPATH ścieżkę do folderu systemu zainstalowanego na wirtualnym dysku

Ostatnią kwestią jaką należy poruszyć jest bezpieczeństwo tego rozwiązania. Plik odpowiedzi zwiera w sobie liczne informacje, które powinny być odpowiednio chronione. Matthieu Suiche stworzył narzędzie (dinfo.exe), które dekoduje plik odpowiedzi i ujawnia informacje zawarte w DATA_BLOB.

Warto zwrócić szczególną uwagę na hasło w polu lpMachinePassword, nazwy domeny i lasu oraz liczne informacje o polisach i identyfikatorach.

Na prośbę słuchaczy warsztatów Windows Server 2008 R2, które prowadziłem w ABC Data Centrum Edukacyjne w Katowicach umieszczam do pobrania swoją prezentację. Zapraszam, również do monitorowania mojego bloga, na którym w najbliższych dniach będa pojawiać się opisy technologii i ich przykładowe zastosowania.

Przyszedł czas na opisanie kilku nowych funkcjonalności Windows Server 2008 R2. Dzisiaj pierwsza z nich czyli kosz w usłudze katalogowej AD czyli Active Directory Recycled Bin. Jego zadaniem jest uproszczenie przywracania skasowanych obiektów, które dotychczas wykonywało się poprzez modyfikację atrybutu isDeleted lub z kopi zapasowej.

Pierwszym krokiem jest włączenie funkcji AD Recycled Bin poprzez wykonanie polecenia (dla przykładowej domeny skalski.info):

Enable-ADOptionalFeature -Identity ‘CN=Recycle Bin Feature,CN=Optional Features,CN=Directory Service,CN=Windows NT,CN=Services,CN=Configuration, DC=skalski,DC=info’ -Scope ForestOrConfigurationSet -Target ‘skalski.info’

Dalsza praca z koszem to wyszukanie usuniętego obiektu i wydanie polecenia jego przywrócenia:

Get-ADObject -Filter {displayName -eq „Kamil Skalski”}   -IncludeDeletedObjects | Restore-ADObject

Praca w trybie XP Mode domyślnie odbywa się w 16bitowej głębi kolorów, co może powodować problemy  z niektórymi aplikacjami. Jest to związane z domyślnym limitem liczby kolorów podczas połączenia zdalnego pulpitu (remote desktop). Zwiększenie liczby kolorów możliwe jest poprzez wyłączenie komponentów integracyjnych, co skutkuje brakiem dostępu np. do współdzielonego schowka i przekazywania dysków – jednak pozwala na pracę w 32bitowej głębi kolorów. Druga metoda polega na modyfikacji parametrów sesji terminalowej, dzięki czemu komponenty integracyjne pozostają włączone i liczba kolorów zwiększa się do 24bit.

Zmian można dokonać w dowolnym z dwóch kluczy:

HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Policies\Microsoft\Windows NT\Terminal Services

lub

HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\Terminal Server\WinStations\RDP-Tcp

należy dodać lub jeśli istnieje zmodyfikować wpis ColorDepth (dword) o wartości: 4, co pozwala na pracę w trybie High (24bit).

Niestety na chwilę obecną nie jest możliwe włączenie 32bitowej głębi kolorów podczas działania komponentów integracyjnych.

Ostatnio dość często mówi się o bezpieczeństwie zaszyfrowanych danych, jednym z ciekawych wątków jest aspekty automatycznego udostępniania zaszyfrowanych dysków przez udziały administracyjne. Przykładowo przenośny dysk został zaszyfrowany za pomocą Bitlocker to Go, po przyłączeniu do komputera zostaje on automatycznie udostępniony jako np. x$. Po odszyfrowaniu każda osoba posiadające uprawnienia może  przeglądać jego zawartość poprzez \\nazwa_serwera\x$. By wyłączyć takie zdarzenia (np. Windows 7) wymagane jest dodanie nowego klucza DWORD (32-bit) o nazwie AutoShareWks z wartością 0 w ścieżce Computer\HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\services\LanmanServer\Parameters.Powyższa operacja na stałe wyłącza udziały administracyjne.

Wczoraj odbyły się dwie sesje o wirtualizacji, które przyjemność miałem prowadzić. Zrealizowane zostały w ramach spotkań „Wirtualizacja bez tajemnic”, a omówione na nich zostały zagadnienia:

- Wysoka dostępność wirtualizacji – tworzenie clustrów niezawodnościowych i zarządzanie HA Virtual Machines.

- Kolejna odsłona wirtualizacji – co nowego w R2 – najważniejsze zmiany w nowych wersjach produktów Hyper-V 2008 R2 i System Center Virtual Machine Manager 2008 R2.

Prezentacje do pobrania pod odnośnikami: sesja1, sejsa2.

Dziękuje wszystkim słuchaczom i zapraszam na kolejne spotkania – już po nowym roku, na których omówione zostaną rozwiązania APP-V i MED-V.

Chwilę temu zakończyła się moja prezentacja i długa dyskusja o wirtualizacji jaką prowadziłem dla VirtualStudy. Dzisiejsze spotkanie obejmowało zakres Wdrażania Maszyn Wirtualnych – prezentacje można pobrać pod tym linkiem. Dziękuje wszystkim za ciekawe pytania i aktywne dzielenie się własnymi doświadczeniami. Jednocześnie zapraszam na kolejne spotkania cyklu Wirtualizacja bez tajemnic i moją grudniową sesje o wysokiej-dostępności. Nagranie z tej sesji wkrótce będzie dostępne na portalu VS.pl.

Od początku tygodnia trwają sesje online poświęcone tematom związanym z dwoma egzaminami w wersji beta (71-685 i 71-686) w ramach VirtualStudy.pl – Jest to portal, którego założeniem jest organizacja spotkań za pośrednictwem Live Meeting. Dzisiejszego wieczoru miałem przyjemność poprowadzić sesję „Plan and manage a physical hardware and virtualization strategy”, moją prezentację możecie pobrać tutaj. Warto wspomnieć, że dzisiaj został pobity aktualny rekord oglądalności - w mojej sesji uczestniczyło 90 osób. Wkrótce zostanie udostępnione także nagranie tej sesji o czym na pewno powiadomię w kolejnym wpisie.

7 września Laurent Gaffié na swoim blogu opublikował kod pozwalający na atak skutkujący B.S.O.D., wkrótce po tym utworzony został exploit pozwalający na wykorzystanie luki do zdalnego wykonania kodu. Kod wykorzystujący błąd negocjacji smb2.0 został przetworzony na wiele języków (python, c# itp.) oraz jako moduł do aplikacji typu Metasploit.

Komponent odpowiedzialny za lukę to srv2.sys, podprogram w nim zawarty po otrzymaniu żądania ustanowienia właściwej komunikacji (NEGOTIATE PROTOCOL REQUEST) kończy swoją pracę powodując wystąpienie błędu systemowego PAGE_FAULT_IN_NONPAGED_AREA.

Zagrożone są wszystkie nowe systemy wykorzystujące SMB2.0 (zarówno Windows Client jak i Windows Server) łącznie z najnowszymi ich wersjami np. Windows 7.

Na tą chwile jedyna możliwa obron to wyłączenie udostępniania lub użycie narzędzia FixIt (KB975497) opublikowanego 17 września przez Microsoft  wyłączający smb2.0.

Pracując przy konfiguracji klastra dla Hyper-V postanowiłem zastosować wersje Core Windows Server… przy tej okazji postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma spostrzeżeniami.

Windows Server 2008 R2 – konsola graficzna i linia poleceń

W najnowszej edycji WS2008 Microsoft dostarczył znacznie więcej narzędzie konfiguracyjnych, w przypadku iSCSI została dołączona graficzna konsola pozwalająca na konfigurację inicjatora (iSCSI Initiator). Jej uruchomienie odbywa się poprzez wykonanie polecenia „iscsicpl„. Przy pierwszym uruchomieniu wyświetlony zostanie także monit o uruchomienie usług iscsi. Konfiguracja nie różni się niczym od jej wykonania w pełnej instalacji różnych wersji systemów Windows.

Windows Server 2008 – tylko linia poleceń

Do czasu wydania edycji R2 (oraz w niej jeśli jest taka potrzeba) zarządzanie iSCSI Initiator’em odbywa się poprzez linię poleceń np:

sc config msiscsi start= auto //przełączenie usługi iscsi w tryb automatycznego uruchamiania

net start msiscsi //uruchomienie usługi iscsi

iscsicli qlogintarget <nazwa_portalu> //szybkie podłączenie do portalu/target’u

Windows Virtual PC będący następcą Microsoft Virtual PC 2007 SP1 mimo wielu nowych funkcjonalności na tą chwile nie spełnia wymagań wielu użytkowników (w dużej części z konieczności posiadania sprzętowego wsparcia dla wirtualizacji). W moim przypadku problemem jest inny format plików maszyny wirtualnej, które są kłopotliwe podczas pracy z wirtualnymi maszynami powiązanymi z różnymi kursami i prezentacjami.

Efektem uruchomienia instalatora Virtual PC 2007 SP1 w systemie Windows 7 jest informacja „This program is blocked due to compatibility issues”.

Metody na poprawne uruchomienie VPC 2007:

• Instalacja i uruchamianie w trybie kompatybilności z Windows Vista (z moich testów wynika, że działa tylko w przypadku systemu w wersji 64-bit)
• Usunięcie Windows Virtual PC (KB958559) – opisany szerzej przez Bena Armstronga.

Wady i zalety:

• Pierwszy sposób pozwala na posiadanie jednocześnie Windows Virtual PC oraz Microsoft Virtual PC 2007 SP1
• Wadą drugiej metody jest możliwość posiadania tylko jednego wybranego rozwiązania

Po krótkiej przerwie w pisaniu zapraszam  do lektury mojego artykuły, który ukazał się na portalu WSS.pl – Hyper-V R2 Release Candidate – Przegląd nowości.

„Wirtualizacja staje się coraz popularniejsza. Jedna z jej odmian skierowana na konsolidację serwerów opiera się o hypervisor – w przypadku firmy Microsoft nosi on nazwę Hyper-V i został zaprezentowany w Windows Server 2008. Pierwsza wersja tego rozwiązania dała użytkownikom wiele nadziei, zwłaszcza gdy były prezentowane jego docelowe funkcjonalności – nie wszystkie z nich ukazały się w finalnej, pionierskiej wersji hypervisor od Microsoft (np. Live Migration). Aktualnie opracowywana jest kolejna wersja, docelowo dostępna w Windows Server 2008 R2, nosząca miano Hyper-V R2.”

Wysokowydajne maszyny często sprawiają problem podczas planowania ich przydziału na dyskach. Dotychczas na pojedynczym LUN przechowywana była jedna maszyna – do dysku dostęp mógł otrzymać tylko jeden serwer. Windows Server 2008 R2 zaprezentował technologie wspierająca Hyper-V R2 – Cluster Shared Volumes czyli woluminy współdzielone pomiędzy serwerami (każdy z nich może uzyskać dostęp bez konieczności przepinania całego zasobu. Dzięki temu zabiegowi możliwe jest przechowywanie wielu maszyn wirtualnych na pojedynczym LUN, jednocześnie kierując je do pracy na różnych serwerach.

By skorzystać z tej funkcjonalności należy w konfiguracji klastra włączyć opcję Cluster Shared Volumes, a następnie dodać dyski które mają pracować w tym trybie. Każdy z woluminów mapowany jest na lokalnym dysku, każdego z węzłów w ścieżce %systemroot%\ClusterStorage\VolumeX – X to kolejny numer woluminu. Pozostaje już tylko stworzyć wysoko dostępną maszynę wirtualną z zasobami składowanymi we wskazanej ścieżce.

Wielo-serwerowe środowiska wirtualne działające w oparciu o Hyper-V mogą napotkać na problem duplikacji adresów MAC wirtualnych maszyn. Problem ten pojawia się zwłaszcza podczas wdrażania systemów na hostach z użyciem obrazów systemu, na którym zainstalowana jest już rola Hyper-V. Dzieje się tak gdyż adresy przydzielane są z puli adresowej określonej jako zakres, z której każda z maszyn otrzyma kolejny wolny adres. Dynamiczna pula adresów MAC generowana jest podczas instalacji roli Hyper-V i zapisywana w rejestrze – narzędzia takie jak sysprep nie modyfikują tych wartości.

Dla każdej z wersji Hyper-V, Hyper-V R2 zakres ten można zmieniać edytując wpisy rejestru HKLM\Software\Microsoft\Windows NT\CurrentVersion\Virtualization:

- MinimumMacAddress, określającej początkowy adres MAC

- MaximumMacAddress, wskazującej końcowy adres MAC

Najnowsza wersja Hyper-V R2 pozwala dodatkowo na modyfikację puli dynamicznych adresów MAC bezpośrednio w konfiguracji serwera.

Jak wyliczana jest zakres dynamicznej puli adresów?

Domyślnie generowane adresy MAC posiadają następującą składnie:

00-15-5D – Identyfikator producenta w tym wypadku Microsoft, jest to wartość domyślna dla każdego serwera.

18-D9 – kolejne dwa oktety są generowane na podstawie adresu IP pierwszej karty sieciowej hosta na zasadzie jego konwersji do wartości szesnastkowych (pod uwagę brane są jego ostatnie dwa oktety).

FF/00 – domyślny zakres 256 możliwych do przypisania wirtualnym maszyną adresów.

Użytkownicy Windows 7 Release Candidate mogą od kilku dni instalować testowe aktualizacje, są one jedynie testem mechanizmu aktualizacji i nie zmieniają niczego w systemie – ich instalacja jest opcjonalna. Co ważne, nie każdy użytkownik otrzymuje wszystkie aktualizacje – w moim przypadki 1 aktualizacja z 10 jakie zostały udostępnione.

Zapraszam do lektury mojego artykułu „Windows Virtual PC — nowa jakość wirtualizacji dla stacji roboczych„.

„Wydanie najnowszej wersji systemu klienckiego Windows 7 wprowadziło liczne nowości oraz pokazało nowe podejście do już znanych rozwiązań. Aplikacja Virtual PC, dostarczana dotychczas jako niezależny komponent, została przebudowana do formy aktualizacji systemu, czyli jego opcjonalnego komponentu – Windows Virtual PC (WVPC). Jest to następstwo coraz większej popularyzacji wirtualizacji oraz konieczności poszukiwania nowych rozwiązań zwiększających kompatybilność.„

Automatyczne publikowanie skrótów do aplikacji działających w Windows Virtual PC możliwe jest nie tylko dla Windows XP SP3 dostarczanego wraz z edycjami  Windows 7 Professional, Enterprise i Ultimate. Funkcjonalność ta może działać z powodzeniem na dowolnej maszynie wirtualnej Windows XP SP3, Windows Vista SP1 oraz Windows 7 pod warunkiem, że zostały zainstalowane komponenty integracyjne (integration components) oraz dodatek RAIL QFE. Gdy zostanie włączony tryb auto publish, każda instalowana w ramach maszyny wirtualnej aplikacja utworzy także swój skrót w menu start\wszystkie programy\Windows Virtual PC\<nazwa maszyny> Applications.

W przypadku aplikacji pozbawionych instalatora lub komponentów systemu takich jak Internet Explorer itp. konieczne będzie ręczne utworzenie skrótu. Folderem monitorowanym przez Auto Publish w poszukiwaniu nowych aplikacji jest „C:\Documents and Settings\All Users\Start Menu\Programs”, wystarczy stworzyć w nim skrót, a aplikacja zostanie automatycznie opublikowana.

Coraz częstsze przypadki wycieku danych na zewnętrznych nośnikach takich jak PenDrive spowodowały konieczność lepszego ich zabezpieczania, jednym z takich rozwiązań jest BitLocker to Go, aby skorzystać z jego funkcji kryptograficznych należy wybrać menu Bitlocker Drive Encrytpion w Control Panel, a następnie przy dysku który ma zostać zaszyfrowany wybrać opcję „Turn on BitLocker”.

Konieczne jest wybranie czy do uzyskania dostępu użytkownik będzie wykorzystywał hasło czy też kartę elektroniczną (smart card).

Odzyskanie danych w przypadku utraty karty elektronicznej lub hasła odbywa się na podstawie klucza odzyskiwania, który można zapisać do pliku lub wydrukować, środowiska firmowe mogą wykorzystać do odzyskiwania Active Directory jeśli będzie ono przechować klucz odzyskiwania.

Pozostaje już tylko potwierdzić chęć zaszyfrowania dysku…

Proces szyfrowania w zależności od wielkości dysku trwa od kilku minut do kilku godzin, w przypadku pendrive wielkości 4GB szyfrowanie trwało ok. 5min.

Po podłączeniu urządzenia zaszyfrowanego BitLocker to Go, pojawia się komunikat z żądaniem podania hasła, gdy zostanie podane poprawne hasło dalsza praca z urządzeniem odbywa się normalnie.

W przypadku utraty hasła można uzyskać tymczasowy dostęp do urządzenia  np. w celu zmiany hasła, odbywa się to poprzez wybór opcji „i forgot my password”, po czym pojawi się kolejne okno pozwalające na wybór metody odzyskiwania – warto zwrócić uwagę, że BitLocker to Go obsługuje wyłącznie wpisanie klucza odzyskiwania.

Poniższy screen przedstawia przykładowy plik zawierający klucz odzyskiwania oraz identyfikator takiego klucza.

Poprawna weryfikacja klucza odzyskiwania pozwala na uzyskanie tymczasowego dostępu do urządzenia.

Dalsze czynności związane są z konsolą zarządzania BitLocker to Go dla danego urządzenia, w przypadku dostępu w trybie odzyskiwania kolejnym krokiem może być np. zmiana hasła.

„Tuż przed wydaniem wersji Release Candidate Windows 7 sporo uwagi przyciągnęła nowa funkcjonalność „Windows XP Mode” (XPM) mająca wspomóc środowiska biznesowe w łatwiejszym wdrożeniu najnowszego systemu. Funkcjonalność ta umożliwia przeniesienie niekompatybilnych aplikacji do wirtualnej maszyny (środowisko Windows XP SP3) i tym sposobem rozwiązać problemy z ich dostosowaniem do nowszej wersji systemu operacyjnego.”

Zapraszam do lektury mojego artykułu na temat Windows XP Mode na portalu WSS.pl – Windows XP Mode sposobem na kompatybilność w Windows 7. Jest to rozwinięcie tematu poruszonego przeze mnie w poprzednim wpisie.

Na forach i blogach pojawiło się wiele informacji o wirtualnej maszynie Windows XP pracującej w Windows 7 tak by dostarczać użytkownikom środowisko do uruchamiania niekompatybilnych z 7 aplikacji. Pierwsze pytanie jakie nasuwa się podczas takiej dyskusji to jak wykorzystać Windows XP Mode (XPM).

Co to jest XPM?

Windows XP Mode można określić jako tryb dostępu do aplikacji, aplikacja taka jest zainstalowana na maszynie wirtualnej z Windows XP SP3 (o nazwie Virtual Windows XP), a użytkownik odwołuje się do niej za pomocą skrótu umieszczonego na jego fizycznej instalacji Windows 7. Podobnie jak w przypadku Remote APP’s (znanych z Termianl Services (usług terminalowych)) lub SoftGrid (APP-V Application Virtualization) tutaj także użytkownik otrzymuje wyłącznie okno aplikacji i praktycznie nie widzi różnicy w sposobie uruchomienia takiej aplikacji, a aplikacji instalowanej bezpośrednio w jego systemie.

Czy wymagane są dodatkowe licencje?

Maszyna wirtualna Virtual Windows XP nie wymaga dodatkowych licencji, jest ona powiązana z licencją Windows 7. Warto natomiast zapoznać się z postanowieniami umowy licencyjnej – dołączonej jako plik w folderze instalacyjnym Virtual Windows XP.

Jak rozpocząć pracę z Windows XP Mode?

Aby móc pracować z aplikacjami działającymi w trybie XPM konieczne jest:

• posiadanie Windows 7 w wersji Professional, Enterprise lub Ultimate
• pobranie dodatku Windows XP Mode (docelowo poprzez Windows Update)
• zainstalowanie Windows Virtual PC (nowszej wersji Windows Virtual PC)
• zgodność procesora z technologią Intel-VT lub AMD-V

Gdy zostaną już zainstalowane wszystkie komponenty i spełnione wymogi, pozostaje uruchomić maszynę wirtualną o nazwie Virtual Windows XP… Warto zwrócić uwagę także na nową funkcjonalność dostarczoną wraz z Windows Virtual PC – dodana została obsługa urządzeń USB.

Uwaga: przy pierwszym uruchomieniu konieczne jest wykonanie podstawowej konfiguracji – akceptacja licencji, określenie hasła dla użytkownika wirtualnego Windows XP, wybór sposobu aktualizacji.

Aby aplikacja mogła pracować w trybie XPM należy zainstalować ją na wirtualnej maszynie – dalej dzięki opcji Auto Publish zostanie automatycznie wygenerowany do niej skrót i umieszczony w folderze Windows Virtual PC>Virtual Windows XP Applications.

Od tej chwili użycie skrótu do takiej aplikacji spowoduje rozruch maszyny wirtualnej w tle i dostarczenie użytkownikowi jedynie jej interfejsu bez wirtualnego pulpitu (należy pamiętać, że w tym samym czasie nie można pracować w ramach pulpitu wirtualnej maszyny i aplikacji).

Jakie są różnice w pracy z aplikacjami w trybie XPM?

Najważniejszą zmianą w pracy są ścieżki, dyski fizycznego komputera tak jak i urządzenia USB są mapowane jako udziały sieciowe w maszynie wirtualnej co powoduje zmianę przypisanych im liter !

Dodatkowe zmiany nie są już tak znaczące: brakuje podglądu zawartości okna w miniaturach paska zadań, ikona aplikacji na pasku zadań będzie przedstawiać Windows Virtual PC, a nie ikonę aplikacji.

Czy można centralnie zarządzać tym rozwiązaniem?

Możliwość taką będzie dawać MED-V (Microsoft Enterprise Desktop Virtualization), które w kolejnej wersji ma wesprzeć centralne zarządzanie i dystrybucję wirtualnych maszyn w ramach trybu XPM – wiąże się to głównie z dostosowaniem MED-V do pracy z nowym oprogramowaniem jakim jest Windows Virtual PC.

Coraz częściej używana biometryka np. badanie linii papilarnych została wsparta przez Windows 7. Dotychczas do obsługi urządzeń (zewnętrznych lub tych zintegrowanych) konieczna była instalacja specjalnego oprogramowania, Windows 7 posiada własne rozwiązanie przeznaczone do pracy z urządzeniami biometrycznymi.

Dostęp do ustawień – rejestracji własnych odcisków i wykorzystania ich, jako alternatywnej metody logowania, jest dostępny zarówno z poziomu panelu sterownia w sekcji Biometric Devices lub z poziomu ustawień kont użytkowników.

Pierwszym krokiem do rejestracji swoich danych biometrycznych jest potwierdzenie uprawnień do tej czynności czyli, weryfikacja hasła użytkownika.

Po poprawnej weryfikacji dostępny jest panel, w którym należy wybrać palec do zeskanowania.

Do poprawnego odczytu danych o liniach papilarnych konieczne jest kilku krotne zeskanowanie tego samego palca.

Po zakończeniu procesu skanowania i zapisaniu danych można już cieszyć się logowaniem z użyciem czytnika linii papilarnych, bez wpisywania hasła (którym także można się wciąż zalogować).

W sieci można wyszukać wiele artykułów na temat instalacji systemów z USB (PenDrive)  jednak wiele z nich jest błędnych lub napisanych w skomplikowany sposób – poniżej znajdziecie krok po kroku jak wykonać taki bootowalny pendrive na przykładzie Windows 7 (metoda ta działa także z systemami Windows Vista oraz serwerowymi odpowiednikami Windows Server 2008 / 2008 R2).

Co potrzebujemy?

1. PenDrive minimum 4GB (może być większy).

2. Nośnik lub obraz ISO z danym systemem  (może być to także  folder z zawartością.

Krok po Kroku:

1. Montujemy obraz .iso w dowolnym przeznaczonym do tego programie, oraz podłączamy nasz pendrive.

2. Uruchamiamy linie poleceń (Command Prompt – cmd) jako administrator.

3. Wykonujemy następujące polecenia:

• diskpart
• list disk
• select disk 1 (1 – to numer dysku jaki otrzymał pendrive)
• clean
• create partition primary
• select partition 1
• active
• format fs=ntfs
• assign
• exit

4. Wprowadzamy informacje o BOOTMGR, poleceniami:

• h: (litera napędu z nośnikiem systemu)
• cd boot
• bootsect.exe /NT60 i: (litera przypisana docelowemu urządzeniu USB)

5. Kopiujemy zawartość nośnika z systemem do PenDrive.

GOTOWE !

Wraz z udostępnieniem wersji Release Candidate Windows 7 i Windows Server 2008R (dostępne już dzisiaj dla subskrybentów Technet oraz MSDN, a od 5 maja w ramach publicznych testów)  pojawiły się jeszcze dwie ciekawe pozycje:

Windows Virtual PC – czyli nowsza wersja Virtual PC rozszerzona o możliwość obsługi USB oraz pozwalająca na pracę w trybie XP (XP Mode) aplikacjom Windows 7.

XP Mode – tryb pracy aplikacji w Windows 7, aplikacja działa w ramach maszyny wirtualnej (Windows XP SP3) jest to działanie praktycznie nie zauważalne dla użytkownika, stworzone by rozwiązać problemy kompatybilności aplikacji biznesowych.

Warto także zawrócić uwagę na Hyper-V Server 2008 R2 (RC) czyli nową odsłonę darmowego hypervisora, oraz pojawienie się najnowszej wersji testowej Service Pack 2 dla systemu Windows Vista…

Zdalne zarządzanie rolami Windows Server z poziomu systemu klienckiego jest często wykorzystywaną i przydatną funkcją. Aby było to możliwe konieczne jest dodanie do systemu – w tym przypadku Windows 7, odpowiednich przystawek MMC.

Pierwszym krokiem jest pobranie „Remote Server Administration Tools for Windows 7„, oraz instalacja tego zestawu narzędzi oznaczonych w bazie wiedzy jako KB958830.

Gdy ten zestaw narzędzi został już zainstalowany, należy wybrać przystawki i dodać przystawki korzystając z opcji „Turn Windows features on or off”  (Control Panel -> Programs and Features).

W przykładzie dodana została przystawka dla Hyper-V (Hyper-V Manager), która od tego momentu jest dostępna z poziomu Administrative Tools lub w konsoli MMC jako przystawka.

Pracując z wieloma systemami czasami można utracić informacje zawarte w BCD (Boot Configuration Data) – ja miałem to szczęście podczas instalacji Windows 7. Jak poradzić sobie z tym problemem ? – stworzyć wpis od nowa.

Aby dodać/edytować wpisy BCD należy wykorzystać polecenie bcdedit z odpowiednimi parametrami.

1. Stworzyć nowy wpis (/create) i oznaczyć go etykietą (/d) oraz wskazać jego funkcje (/application osloader).

bcdedit /create /d “Windows Server 2008” /application osloader

2. Po wykonaniu powyższego polecenia wygenerowany zostanie identyfikator GUID np. {17f4317a-1fce-11de-b18f-cce145146ef6}. W dalszych polecenia należy zastąpić {GUID} wlasnym identyfikatorem.

3. Kolejne kroki to wskazanie partycji, na której znajduje się system oraz ścieżkę do pliku rozruchowego winload.exe

bcdedit /set {GUID} device partition=D:

bcdedit /set {GUID} osdevice partition=D:

bcdedit /set {GUID} path \Windows\System32\winload.exe

bcdedit /set {GUID} systemroot \Windows

4. Dodatkowo można ustawić kolejność wyświetlania nowo tworzonego wpisu (/displayorder) np. jako ostatni (/addlast)

bcdedit /displayorder {GUID} /addlast

Windows Server 2008 w wersji Core, bo jego głównie dotyczy konieczność skorzystania z slmgr.vbs czyli skrytpu pozwalającego na zarządzanie aktywacją oraz licencjami w systemie operacyjnym. Oczywiście te same komendy będą działać również z wersjami posiadającymi GUI. Poniższe polecenia działają w systemach Vista/7 oraz Server 2008/2008 R2.

Plik skrytpu można odnaleść w %windir%\System32\slmgr.vbs.

Przełączniki:

-ipk <klucz produktu> // (install product key) zmiana lub dodanie klucza produktu

-upk //(uninstall product key) usunięcie klucza produktu

-ato //(activate windows) aktywacja systemu

-xpr // (expiration) informacja o dacie wygaśnięcia licencji

-cpky // (clear product key) usuń kluczu produtku z rejestru

-dli <all/activation id> // (display license information) wyświetl informacje o licencji

-dlv <all/activation id> // wyświetl szczegółowe informacje o licencji

-ilc <plik licencji> // (install license) instalacja licencji z pliku

-rilc // (reinstall license) ponowna installacja licencji

-rearm // resetowanie licencji

-dti // wyświetlenia ID instalacji (do dalszej aktywacji telefonicznej)

-atp <numer potwierdzający> // aktywacja systemu z użyciem numeru potwierdzającego z aktywacji telefonicznej

Przykład użycia: slmgr -ato

Uwagi:

Zastosowanie polecenia slmgr -rearm pozwala na przedłużenie okresu ważności systemu bez jego aktywacji.

Windows 7 będący obecnie w wersji beta ma prawo do błędów, każda wersja poprawia stary błąd powodując nowy w czymś co działo w wersji starszej… o to kilka historii z życia błędów:

Indeks wydajności (Windows Experience Index):

wersje wcześniejsze niż 7057 dla systemów zainstalowanych w pliku .vhd wskazywały wydajność 3.0… błąd ten został naprawiony i wszystko działało dobrze, aż do wydania build 7068, w którym podczas określania indeksu wydajności występuje błąd ~”nie można sprawdzić wydajności dysku twardego gdy używany jest plik .vhd”.

Domyślne aplikacje:

Build 7057 ma ciekawą własność blokowania akcji: przypisz dany program jako domyślny dla rozszerzenia… Jeśli chcemy wykonać powiązanie z poziomu aplikacji – nie działa… jeśli zrobimy to z poziomu Open with i wybierzemy program jako domyślny dla danego rozszerzenia – nie działa… dopiero gdy uruchomimy program jako administrator, zaakceptujemy komunikat UAC powiązanie zostanie poprawnie zmodyfikowane/dodane.

Użytkownicy Windows 7 mogą dodawać do swojego konta informację o swojej tożsamości online, funkcja ta nosi nazwę Online ID i jest dostępna z poziomu zarządzania kontem użytkownika.

Jak to zrobić?

We właściwościach konta użytkownika należy wybrać opcję Link online ID’s.

Aby móc przechowywać swoją tożsamość online konieczne jest wcześniejsze zainstalowanie providera danej usługi w systemie – dodanie nowego providera odbywa się przez wybór Add an online ID provider.

Aktualnie dostępny jest tylko provider dla Windows Live, który należy pobrać ze strony i zainstalować.

Lista zainstalowanych providerów zaktualizuje się automatycznie po zakończeniu instalacji.

Dodanie nowej tożsamości online odbywa się poprzez wypełnienie odpowiedniego formularza, a następnie weryfikację poprawności wykonywaną online.

Wiele osób instalujących Windows 7 w różnych wersjach spotyka się z dodatkową – tworzoną automatycznie partycja o rozmiarze 200MB lub 100MB (build 7057). Partycja ta to nic innego jak WinRE (Windows Recovery Environment), zbliżona w swoim działaniu do dobrze znanych partycji recovery w systemach OEM dostarczanych razem ze sprzętem.

Jak to zdziała?

Partycja WinRE zawiera informacje niezbędne informacje naprawcze, takie jak: Startup Repair czy System Restore.

Partycja ta to chroniony obszar zarezerwowany przez system – operacje takie jak zmiana wielkości lub usunięcie partychu są nie możliwe.

Utworzona partycja (build 7057) ma rozmiar 100MB z czego zajętych jest jedynie 14MB.

Zawartość partycji Windows Recovery Environment będzie zwiększać swoją zajętość wraz ze zmianami w systemie. Początkowa zajętość (zaraz po utworzeniu) wynosząca 14MB zwiększa się do 28MB zaraz po instalacji systemu.

Dostęp do narzędzi uzyskuje się poprzez wejście w Advanced Boot Options (klawisz F8 podczas rozruchu systemu) i wybór opcji Repair Your Computer.

Kolejny krok to wybór narzędzi wspomagającego naprawę systemu.

Najważniejszą zmianą w stosunku do wcześniejszych wersji systemów Windows jest rozruch bezpośrednio z dysku, a nie z nośnika (jak było w przypadku Windows Vista).

Uwagi:

Partycja tworzy się automatycznie podczas instalacji Windows 7 na dysku, który nie został podzielony na partycje. Gdy zostanie utworzona partycja, użytkownik zostanie zapytany o zgodę na stworzenie takiej partycji.

Aby zapobiec tworzeniu partycji WinRE należy samodzielnie podzielić dysk na partycje i podczas pytania o zgodę na jej utworzenie odpowiedzieć negatywnie.

Private Character Editor umieszczony w Windows 7 umożliwia tworzenie własnych, nie standardowych symboli oraz przypisanie im kodu pod jakim będą występować.

Wystarczy określić kod symbolu …

… a następnie stworzyć symbol z użyciem podręcznego panelu.

Uwaga: zaciemnienie pola odbywa się poprzez wykonanie akcji lewym przyciskiem myszy, odbarwienie pola prawym przyciskiem myszy.

W najnowszej odsłonie Windows 7 udostępnione zostało narzędzie Math Input Panel pozwalające na ręczne wpisywanie cyfr i znaków matematycznych, które następnie są interpretowane. Znaki błędnie rozpoznane można zmieniać z użyciem listy wszystkich podobnych.

Kontynuacja postu: .vhd i Windows 7 / Windows Server 2008 R2

Windows 7 Build 7057 rozwiązuje problem błędnej oceny wydajności dysku twardego w Windows Experience Index.

Pisałem już o wielu możliwościach pracy z dyskami wirtualnymi .vhd, dzisiaj przyszła kolej na następną. Windows 7 pozwala na łatwe tworzenie i podłączanie dysków wirtualnych  z poziomu „Disk Management”.

Jak to zrobić?

Aby rozpocząć pracę z dyskami wirtualnymi wykorzystujemy menu kontekstowe narzędzia Disk Management.

Dostępne są dwie opcje związane z dyskami .vhd, można podłączyć już istniejący dysk lub stworzyć nowy. Podłączając istniejący dysk można oznaczyć go dodatkowo jako tylko do odczytu.

Tworząc nowy dysk można określić jego podstawowe parametry takie jak rodzaj dysku (Dynamiczny / Fixed Size (o stałym rozmiarze)) oraz rozmiar w jednostkach MB, GB, TB.

Zamontowany dysk wirtualny jest widoczny i konfigurowalny z poziomy systemu dokładnie tak samo jak fizyczny dysk twardy.

Oprócz standardowych opcji związanych z konfiguracją dysku twardego możliwe jest jego odpięcie.

Podczas odłączania dysku .vhd można także zdecydować o jego jednoczesnym usunięciu.

Kontynuacja postu: System Center Virtual Machine Manager 2008 R2 Beta

Wczoraj wspominałem o możliwości rejestracji do programu Beta System Center Virtual Machine Manager 2008 R2, dla zarejestrowanych beta testerów dzisiaj została udostępniona wersja testowa zarówno w formie plików instalacyjnych jak i przygotowanego obrazu .vhd.

Rejestracja i pobieranie możliwe są na stronie http://connect.microsoft.com

Od dzisiaj można się zapisywać do programu testów: System Center Virtual Machine Manager 2008 R2 czyli narzędzia do kompleksowego zarządzania platformami wirtualizacji Windows Server 2008 z rolą Hyper-V, Virtual Server 2005 R2 oraz VMware ESX za pośrednictwem Virtual Center.

Co nowego:

- Wsparcie dla Live Migration

- Dodawanie/usuwanie dysków .vhd bez przerywania pracy maszyny (na gorąco)

- Wsparcie dla technologi Virtual Machine Queue (VMQ) oraz TCP Chimney (zwiększających wydajność sieci)

- Zniesienie ograniczenia Virtual Machine per LUN dzięki Clustered Shared Volumes (CSV)

- Pozwala na migrację maszyn wirtualnych zarówno do jak i z klastra (wcześniej tylko do klastra)

- Rozszerzone wsparcie dla iSCSI SAN

- Możliwość przełączenie serwera w stan Maintenance Mode i automatyczną migrację maszyn na nim uruchomionych na inne serwery

Windows 7 daje możliwość nagrywania obrazów w formacie .iso oraz .img na nośniki bez instalacji dodatkowego oprogramowania. W tym celu wystarczy zaznaczy plik obrazu i z menu kontekstowego wybrać opcję „Burn disc image”.

Pojawi się nowe okno pozwalające na prostą konfigurację nagrywania taką jak wybór napędu, który ma być wykorzystany.

Niestety liczba obsługiwanych formatów obrazów jest bardzo ograniczona.

Kolejną ciekawą opcją jest możliwość łatwiejszego rozmieszczania okien – szczególnie przydatna przy pracy np. z wieloma dokumentami. Dzięki niej można automatycznie zmienić rozmiar okna tak by była on równy połowie rozmiaru pulpitu.

Jak to zrobić?

By lepiej przedstawić działanie tej funkcji przyjmijmy, że aktualnie pracuje z dwoma dokumentami.

Przeciągam jedno z okien do boku pulpitu – tak by pojawiła się przeźroczysta ramka wielkości połowy pulpitu.

Gdy wykonam podobną operację z drugim oknem… otrzymuje dwa okna umieszczone obok siebie.

Uwagi:

Podobną operację można wykonać wykorzystując skróty klawiszowe:

Win + Strzałka w lewo - przypnij okno do lewej krawędzi ekranu.

Win + Strzałka w prawo - przypnij okno do prawej krawędzi ekranu.

Powtarzanie tych kombinacji powoduje przechodzenie okna pomiędzy pozycją np. umieszczone z lewej -> okno na środku ekranu -> umieszczone z prawej -> umieszczone z lewej.

W Windows 7 oprócz wielu nowych lub poprawionych mechanizmów można znaleźć również kilka przydatnych i rzadko opisywanych funkcji – pierwszą z nich jest przywoływanie okna wiersza poleceń z menu kontekstowego w dowolnej lokalizacji.

Jak to zrobić?

Wystarczy przytrzymać Shift i nacisnąć prawy przycisk myszy by w menu kontekstowy pojawiła się opcja „Open Command Window Here”, dzięki której otworzy się okno konsoli z ustawioną lokalizacją zgodną z miejscem wywołania (funkcjonalność  ta działa również z Windows Vista).

W poprzednim wpisie pisałem o najważniejszych moim zdaniem nowościach w Network Monitor 3.3, teraz przyszła kolej na dokładniejsze przyjrzenie się narzędziom eksperckim – NmSimpleSearch.

Aby zacząć pracę z narzędziami eksperckimi należy je zainstalować.

Po zakończeniu instalacji narzędzia są już dostępne z poziomu Network Monitor, jednak aby z nimi pracować konieczne jest zapisanie pliku z przechwyconymi informacjami i ponowne jego otworzenie z użyciem zapisanego wcześniej pliku.

Po uruchomieniu pojawia się właściwe okno narzędzia NmSimpleSearch.

Narzędzie eksperckie NmSimpleSearch pozwala na przeszukiwanie danych zebranych za pomocą Network Monitora, w poszukiwaniu takich informacji jak adresy e-mail, adresy www czy … numery kart kredytowych.

W zależności od wyboru generowany jest filtr według jakiego zostaną przeszukane pakiety np.

- Adresy stron www: http(s)?://([\w+?\.\w+])+([a-zA-Z0-9\~\!\@\#\$\%\^\&amp;\*\(\)_\-\=\+\\\/\?\.\:\;\'\,]*)?

- Numery kart kredytowych: (?:4[0-9]{12}(?:[0-9]{3})?|5[1-5][0-9]{14}|6(?:011|5[0-9][0-9])[0-9]{12}|3[47][0-9]{13}|3(?:0[0-5]|[68][0-9])[0-9]{11}|(?:2131|1800|35\d{3})\d{11})

Wyniki pracy NmSimpleSearch jest podgląd znalezionych zawartości:

Niedawno miała miejsce odsłona nowego Network Monitor w wersji 3.3 – Beta (można ją pobrać z wirtryny http://connect.microsoft.com). Najnowsza wersja tego narzędzia do przechwytywania ruchu sieciowego oprócz kompatybilności z nowymi systemami m.in. Windows 7, przynosi kilka przydatnych zmian:

Auto Scroll

Pojawiła się bardzo przydatna opcja – automatycznego przewijania listy przechwyconych pakietów.

Aliasy

Możliwe jest także nadawanie aliasów dla źródeł i celów ruchu…

Komentarze

Pojawiła się możliwość komentowania przechwyconych pakietów.

Uwaga !

Aby dodać komentarz konieczne jest wcześniejsze zapisanie pliku z danymi.

Narzędzia eksperckie

Najważniejszą nowością jest udostępnienie współpracy z narzędziami eksperckimi, które mogą dokonywać bezpośredniej analizy ruchu sieciowego przechwyconego za pomocą Network Monitor. Aktualnie dostępne jest tylko jedno takie narzędzie NmSimpleSearch pozwalające na przeszukiwanie przechwyconych informacji.

Nowością w Windows 7 jest narzędzie Problem Steps Recorder umożliwiające nagranie wszystkich akcji podjętych przez użytkownika. Z moich pierwszych doświadczeń wynika, że będzie to świetny pomocnik zarówno do zgłaszania błędów, jak również do tworzenie dokumentacji lub przewodników typu krok-po-kroku.

Aby zacząć pracę z tym narzędziem należy wpisać polecenie „psr” odnoszące się do wcześniej wspomnianego programu.

Okno samego narzędzie jest wyjątkowo proste i intuicyjne w obsłudze. Podstawowe funkcje to „Start Record” i „Stop Record” czyli rozpoczęcie lub zakończenie nagrywania kolejnych kroków – po zakończeniu pojawi się okno wyboru miejsca, w którym ma zostać zapisany wynikowy plik raportu w formacie .mht (MIME HTML). Opcja „Add Comment” pozwala użytkownikowi na dodanie własnego komentarza i zaznaczenie miejsca na ekranie którego ma on dotyczyć.

Poniżej widać przykładowy obraz wynikowy narzędzia PSR, z opisem akcji (u góry) oraz zakreślonym na zielono obszarem na jakim została podjęta akcja – w tym wypadku pulpit.

Kolejny przykład to podjecie akcji na przycisku co zostało także opisane i zaznaczone.

Poniżej znajduje się zrzut ekranu na którym użytkownik postanowił dodać swój komentarz. Zaznaczony na czerwono (zaznaczenie przez użytkownika) komunikat i komentarz przy opisie kroku.

Przykładowy raport wygenerowany przez Problem Step Recorder do pobrania TUTAJ.

We wcześniejszych postach wspominałem już jak instalować system na dyskach .vhd oraz jak konwertować pliki .wim do dysków wirtualnych z zainstalowanym już systemem. Pojawiło się także kilka pytań, najczęściej zadawanym było „jak dokonać wpisu w BCD by system uruchamiał się z pliku .vhd” – pora na odpowiedź.

BCD (Boot Configuration Data) czyli Dane Konfiguracji Rozruchu to zbiór parametrów konfiguracji rozruchu wprowadzone w systemach Vista i Windows Server 2008, kontynuowane do teraz (Wcześniej te informacje znajdowały się w pliku Boot.ini)… Dane te można modyfikować używając polecenia bcdedit (c:\windows\system32\bcdedit.exe), lub dokonywać niektórych konfiguracji (modyfikacja parametrów/usuwanie wpisów) z wykorzystaniem polecenia msconfig – zakładka Boot (C:\Windows\System32\msconfig.exe).

Jak dodać nowy wpis wskazujący plik .vhd?

bcdedit /copy {current} /d „<nazwa wyświetlania>

// powyższe polecenie zwróci informacje o wartości wpisu GUID.

// np. {b26c1fc3-f79a-11dd-985a-a71075ac7f6}

bcdedit /set {GUID} device vhd=[<litera dysku>:]\<ścieżka do pliku\plik.vhd>

// w miejsce {GUID} należy wpisać wartość z wyniku 1 polecenia.

bcdedit /set {GUID} osdevice vhd=[<litera dysku>:]\<ścieżka do pliku\plik.vhd>

// w miejsce {GUID} należy wpisać wartość z wyniku 1 polecenia.

Jak zweryfikować pojawienie się wpisu?

bcdedit /v

Uwagi:

- Plik musi istnieć przed stworzeniem wpisu.

- Konieczne jest uruchomienie konsoli jako administrator.